มิ่นลี่รู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้นเขาก็รู้สึกหวาดกลัวภายใต้ดวงตาเล็กๆของเขา?
แต่เมื่อมองไปแล้ว เขาก็รู้สึกมีบางอย่างผิดปกติ กลิ่นอายนี่มันช่างดูคล้ายกับจิ่งเป่ยเฉินมากนัก….
ทันใดนั้นเอง หมิ่นลี่ก็รู้สึกอยากจะถอดแว่นกันแดดออกจากใบหน้าของเด็กตัวเล็ก
เพียงแต่ว่า ตอนนี้เขานั้นมีเรื่องที่ต้องทำก่อน
หมิ่นลี่มองไปที่อันโหรว และยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย และเอ่ยออกไปว่า “ผมรู้จักคุณ”
อันโหรวรู้สึกตกใจเล็กน้อย เมื่อครู่เขาเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอ ปากก็พลางบอกว่ารู้จักเธอเสียได้
เป็นไปได้ยังไง?
ครั้งแรกที่เธอได้พบเห็นหมิ่นลี่ก็อยู่ที่โรงแรมไค่ฮั่ว แต่ในตอนนั้นก็แต่งหน้าน่าเกลียดมากนัก
ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าเสียงดังอันเป็นเอกลักษณ์ เกรงว่า เธอก็คงจำเขาไม่ได้แน่ๆ
“แน่นอนว่าคุณไม่รู้จักผมหรอกนะ” หมิ่นลี่เงยคางขึ้นบนใบหน้า พร้อมพลางหัวเราะอย่างมีชัย “แต่ทว่า ผมเห็นคุณที่อยู่ใกล้ๆถนนเซียงเจียง มันช่างดูงดงามมากนัก แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้พบเธออีกครั้งนึง”
อันโหรวมองหน้าเขาอย่างระมัดระวัง พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย และพูดไปว่า “ถนนเซียงเจียง?”
ห้าปีก่อนหน้านั้น เธอมักจะเดินจับมือกับโอวหยางลี่ที่ถนนเซียงเจียง เพียงแต่ว่าตอนนั้นทำไมเขาถึงเห็นได้ล่ะ?
“เพียงแต่ว่า ตอนนั้นน่ะ รู้สึกได้ว่าข้างหลังเธอมีชายหน้าขาวตัวเล็กๆอยู่ด้วย คงเป็นแฟนเธองั้นสินะ” หมิ่นลี่เอ่ยขึ้นพร้อมกับมอ
