งไปที่อันหน่วน เขาก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาว่า “เด็กสองคนนี้ เป็นลูกของเธอจริงๆเหรอ”
อันหยางเดินเข้ามาตรงกลางระหว่างอันโหรวและหมิ่นลี่ และพูดไป “แม่จ๋าเป็นผู้ให้กำเนิดผม คงไม่มีทางหรอกนะที่คุณจะให้กำเนิดมา?”
เสียงที่เย็นชาดังขึ้น พร้อมกับแว่นตาสีดำเล็กๆน้อย ที่ดูไปแล้วก็หล่อไม่เบาเอ่ยขึ้นมา
“”ถ้าหากมีลูกที่เจ๋งขนาดนี้ ฉันก็คงมีความสุขน่าดู เพียงแต่ฉันไม่ได้ให้กำเนิดขึ้นมาหรอก ผู้ชายที่ไหนจะให้กำเนิดลูกขึ้นมาได้ล่ะ” หมิ่นลี่ยักไหล่ ก่อนที่ดวงตาจะโค้งงอและเอ่ยถามไป “ว่าแต่เจ้าหนูน้อย เธอชื่อว่าอะไรเหรอ น้ำเสียงท่าทางแบบนี้ ดูเด็ดขาดไม่เบา”
อันโหรวดึงลูกชายของเธอไว้ข้างหลังของตนอีกครั้ง พร้อมกับทำท่าป้องกันขึ้นทันที
หมิ่นลี่และจิ่งเป่ยเฉินเป็นพี่น้องที่รักกัน แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้พบหยางหยาง
“ถ้าชอบท่าทีแบบนี้มากนัก ก็กลับบ้านไปทำเองสิ” พูดจบ อันโหรวก็ดึงหยางหยางและหน่วนหน่วน ออกไปข้างหน้าโดยทันที
“อย่าพึ่งรีบร้อนไปสิ ผมยังพูดไม่จบเลย เด็กสองคนนี้ มาเล่นสวนสนุกกันนะ ทำไมสามีของคุณถึงไม่มาด้วยล่ะ?”
ทันใดนั้นเอง อันหน่วนก็เอียนหัวน้อยๆของเธอ และตอบกลับไปว่า “พ่อของหนูวันนี้งานยุ่งมาก เลยมากับพวกเราไม่ได้”
อันโหรวมองไปยังลูกสาวตัวน้อย ไม่นานนักลูกสาวตัวน้อยของเธอก็กระพริบตาส่งสัญญาให้ลูกพูด ไม่นานลูกสาวของเธอก็เอ่ยตอบไปว่า “แม่จ๋า พี่ชายบอกกับหนูมาว่า วันนี้จะจัดการคุณลุงไม่ดี
