็นหลินจื่อเซี๋ยวที่โทรเข้ามา
“ถ้าอ่านข้อความนี้รีบตอบกลับด่วน!”
“หน่วนหน่วนถูกฉันกล่อมให้นอนไปแล้ว แต่หยางหยางนี่สิหลับไปแค่สามชั่วโมงเอง”
“โหรวโหรว ไม่ใช่ว่าเธอเกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่ไหม? อย่าทำให้ฉันตกใจ รีบตอบกลับข้อความซะ!”
อันโหรวใจเต้นด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะรีบตอบกลับข้อความนั้นทันที ก่อนที่จะส่งไปนั้นเอง สายโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“เธอไม่กลับมาทั้งคืน ไปอยู่ที่ไหนมา!”
“จื่อเซี๋ยว ฉันกลับไปจะบอกเธอนะ เรื่องมันเกิดขึ้นกะทันหันจนเกินไป”
“ได้ ฉันจะรอ!” หลินจื่อเซี๋ยวแม้จะกังวล แต่ก็คงยังคุมสติไม่ให้เตลิดไปใหญ่ได้
ตราบใดที่คนไม่ได้เป็นอะไร ทุกอย่างก็โอเค
“คุณลุงค่ะ รบกวนช่วยขับรถให้ไวขึ้นอีกนิดนึงทีค่ะ”
คนขับรถหันหน้าไปดูอันโหรวที่ออกมาจากโรงแรมระดับห้าดาว ทั่วทั้งตัวของเธอนั้นพลางเปียกโบน ใบหน้าของเธอก็ดูเบาบางยิ่ง เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา
ตอนนี้ดูท่าเด็กวัยรุ่นพวกนี้ คงจะชื่นชอบการทำอะไรแบบนี้แล้วสินะ!
เมื่อถึงบ้านหลินจื่อเซี๋ยว
เมื่อเปิดประตูออก หลินจื่อเซี๋ยวก็แทบตกใจในทันที “นี่….ทำไมเธอถึงได้! เธอเป็นอะไรไป เสื้อผ้าก็เปียก ปอยผมก็หลุด เครื่องสำอางก็หาย เกิดอะไรขึ้นกัน!”
“เข้าไปคุยข้างในเถอะ”อันโหรวรีบเข้าไปในประตูทันที ไม่นานนักก็มีเด็กผู้ชายตัวน้อยๆ โถมเข้ามากอดเธอไว้ และร้องไห้ออกมา “แม่จ๋า”
เมื่อเธอได้ยินเสียงของหยางหยางร้องไห้ หัวใจของเธอนั้นก็รู้สึกราวกับแต
