กสลายในพริบตา
ไม่ได้กลับบ้านมาทั้งคืน ก็ต้องทำให้ลูกชายตัวน้อยตกใจอยู่แล้วล่ะ
“แม่จ๋าอยู่นี่แล้วจ้ะ”
อันหยางเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาดูบวมเล็กน้อย เพราะเขานั้นนอนหลับน้อยจนเกินไป มือน้อยๆของเขาสัมผัสไปยังเสื้อผ้าของอันโหรว และพบว่ามันเปียกอยู่ เขาก็รีบจูงมือของอันโหรวไปที่ห้องนอนและเอ่ยออกไปว่า “แม่จ๋า แม่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
“เฮ้อ ฉันกลับคิดว่าทำไมกันนะลูกชายสุดแสนจะน่ารักแบบนี้ แม่จ๋าเขาถึงทำเรื่องไม่สมเหตุสมผลเช่นนี้ได้!” หลินจื่อเซี๋ยวพลางตบไปที่ไหล่ของเธอ ดวงตาของเธอนั้นบ่งบอกถึงความอิจฉาเป็นนัยๆ
อันโหรวได้ยินก็เอ่ยยิ้มออกมาอย่างสบายใจ และเข้าไปข้างในห้อง ก่อนที่จะเปลื้องเสื้อผ้าตัวของเธอนั้นก็รับรู้ได้ว่ามี….
มีอะไรบางอย่างที่ไม่อาจให้ลูกชายเห็นได้
“หยางหยาง…” เธอกำลังคิด และกำลังคิดว่าจะบอกลูกชายเธอยังไงดี
“แม่จ๋า เดี๋ยวผมออกไปเอง” อันหยางพูดจบ ก็มองไปที่ดวงตาของเธอ ก่อนที่จะรีบออกจากประตูห้องไป ไม่นานเท่าไหร่ก็เอ่ยประโยคที่เย็นเฉียบดังขึ้น “แม่จ๋า แม่มีรอยแดงที่คอด้วย เมื่อคืนแม่ถูกรังแกมายังงั้นเหรอ?”
อันโหรวหัวใจเต้นอย่างรุนแรงราวกับทะลุออกมาได้ หยางหยางคนนี้พูดอะไรบางอย่างที่เหมือนทิ่มแทงใจของเธอมากนัก
ลูกชายของเธอนั้นยังเล็ก ทำไมถึงรู้ได้ว่ามีรอยแดงประทับที่คอก็เท่ากับถูกคนรังแกมาแบบนี้ได้ล่ะ?
ความรู้แบบนี้ ดูเหมือนมันน่าจะเป็นไปไม่ได้ เขาพึ่งจะอายุห้าขวบเองนะ!
ไม่ได้การ
