ลูกชายของเธอยังไม่เหมาะกับการโตจนเกินวัยในเรื่องแบบนี้…
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เธอก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าของเธออย่างรวดเร็ว เมื่อสวมเสร็จแล้ว เธอมัดผมหางม้าอย่างเรียบร้อย และเดินออกไป
“แม่จ๋า!” หน่วนหน่วนที่พึ่งตื่นนอนได้ยินเสียงของแม่จ๋าดังขึ้น เธอก็รู้สึกประหลาดใจ และก็ทำท่าออดอ้อนอยากขอติดตัวอันโหรว ราวกับเด็กทารกไม่ยอมไปไหน
“ให้พวกลูกเป็นห่วงแล้วสินะ เมื่อคืนแม่จ๋าทำงานล่วงเวลา และเมื่อคืนก็ยุ่งมากจนไม่ได้กลับมา ส่วนเสื้อผ้าที่เปียก ก็เพราะว่าแม่จ๋าไม่ทันระวังเผลอโดนน้ำกระเซ็นเข้าตัวไปเสียได้” ประโยคนี้ของอันโหรวเอ่ยพูดออกมาให้ทุกคนได้ยิน แน่นอนเมื่อพวกเขายังเด็กอยู่แบบนี้ พวกเขาจะต้องเชื่อกันอยู่แล้ว
แต่กลับกันหลินจื่อเซี๋ยวและอันหยางต่างก็ไม่ใช่พวกที่จะมาหลอกกันได้ง่ายๆ
คนหนึ่งเป็นผู้ใหญ่ส่วนอีกคนเป็นเด็ก ที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยสายตาที่พลางสงสัยไปมา เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อคำโกหกที่เงอะงะแบบนี้แน่นอน
……………..
ตอนที่ 42 นอนกับเขาจริงๆเหรอ
อันโหรวรู้ตัวเองดีว่าเธอนั้นไม่สามารถปิดบังซ่อนเร้นเอาไว้ได้ก่อนจะตัดสินใจที่จะเอ่ยความจริงบางอย่างแต่ทว่า………..หยางหยางต้องไม่รับรู้เรื่องนี้
“หยางหยาง ลูกช่วยพาน้องสาวไปเล่นในห้องก่อน ได้ไหมค่ะ?”
เด็กน้อยตัวเล็กกลับส่ายหัวของเขาขึ้น และเอ่ยออกไปว่า “ไม่เอา ผมอยากได้ยินที่แม่จ๋าพูด สรุปแม่จ๋าถูกใครรังแกมากันแน่?”
“อ้ะ แม่จ๋า แม่ถูกรังแกมายังงั้นเหรอ?” อั
