ายามสวมผ้าพันคอไหมรอบล้อมไปที่คอของเธอก็พลันรู้สึกไม่ดีขึ้นมาโดยทันที
อันโหรวไม่ได้ตั้งใจปิดบังซ่อนเร้นจากเขาเลย แต่เขารู้ตัวเองดีว่าปิดบังไว้ก็ไม่มิด จึงสู้พยักหน้ายอมรับมันไปอย่างตรงๆ
“อ๊า!!!!” หลินจื่อเวี๋ยวเหมือนกับตัวเองถูกโจมตีอย่างหนัก สมองของตัวเองรู็สึกหนักอึ้งราวกับหายใจไม่ทั่วท้อง
“เบาเสียงหน่อย เธอคิดอยากจะให้หยางหยางกับหน่วนหน่วนเข้ามาหรือยังไง?”
“โหรวโหรว ทำไมเธอกับประธานจิ่งถึงได้นอนหลับด้วยกันได้ล่ะ? เขาเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอแล้วเหรอ?” พูดตามตรง ในความคิดของหลินจื่อเซี๋ยว อันโหรวนั้นนับได้ว่าเป็นผู้หญิงที่มีความงามมากล้น เสียจนไม่มีใครสามารถเทียบเคียงได้ บางครั้งเธอก็ยังรู้สึกหลงใหลในตัวเพื่อนของเธอพอตัว แน่นอนยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ชายหรอก พวกเขาล้วนแล้วกว่าครึ่งต่างก็เป็นสัตว์ล่าเนื้อที่มีพละกำลังแข็งแกร่งกว่าด้วยซ้ำ
แต่ก็คิดไม่ถึงเลยว่า ประธานจิ่งผู้นั้นได้เห็นใบหน้าของอันโหรวแล้ว จะควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่ได้
“ตอนนั้นเขาเมา เขาอาจจะคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงคนอื่นก็ได้” เธอตอบอย่างชัดเจน และยังคงนึกภาพที่เขาร้อนแรงกับเธอได้เป็นอย่างดี
“นี่เธอ นี่เธอ…..”
ผู้หญิงที่เขาพูดมาตลอดนั้น เป็นใครกันแน่?
“นี่เธอนอนกับประธานจิ่งๆ จริงๆเหรอ?” หลินจื่อเซี๋ยวเบิกตากว้าง ราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น
โหรวโหรวใช้เครื่องสำอางที่น่าเกลียดอยู่ตลอด เพื่อปกปิดไม่ให้คนอื่นเห็นอะไรมาก แต่ถ้
