แน่ว่ารอยประทับตราสีแดงนั้นอาจจะเป็น….
หลินจื่อเซี๋ยวพลันหางตากระตุก ไม่มีทางหรอก!
“ไม่ต้องห่วงหรอก แม่จ๋าเองก็กลับมาอย่างปลอดภัยไม่ใช่เหรอค่ะ ลูก ฟังแม่นะ แม่จ๋ามีอะไรก็มักจะบอกทูนหัวของแม่ใช่รึเปล่าล่ะ” อันโหรวจับมือน้อยๆที่อบอุ่นนของหยางหยางและพูดขึ้น
เด็กชายตัวเล็ก รู้สึกค่อนข้างสับสนเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกว่าแม่ของตนนั้นปิดบังอะไรอยู่กันแน่
แม่จ๋าเมื่อคืนไปอยู่ที่ไหนมาล่ะ? ทำงานล่วงเวลาจนถึงตอนนี้แล้วพึ่งกลับมาเหรอ? แม้แต่บริษัทที่อังกฤษเองก็ไม่เคยโหดร้ายทารุณแบบนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ
นี่จะต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน!
อันหยางมีความคิดสงสัยอยู่ในใจ แต่ทว่าเขาก็กลับไม่แสดงออกมาเสียยังงั้น
เขารู้ดีว่า แม่จ๋าไม่ว่ายังไงก็คงไม่มีทางบอกเขาแน่ มันจะดีกว่ารึเปล่าถ้าหากตัวเองตรวจสอบด้วยตัวเอง บางทีอาจจะเป็นชายคนนั้นที่เคยอยู่โรงแรมนั่วเทียนกับแม่เขาก็ได้
“หน่วนหน่วน พี่ชายจะพาน้องไปเล่น” อันหยางตัดสินใจอย่างฉลาด เลือกที่จะยอมถอยก้าวนึง ไม่นานก็จูงมือน้องสาวไปและเดินไปที่ห้องอีกห้อง
เมื่อเห็นประตูถูกปิดลง อันโหรวก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก หลินจื่อเซี๋ยววิ่งมาจับมือของอันโหรว และลากเธอเข้าไปยังห้องของตัวเองทันที
เสียงคลิกดังขึ้น หลินจื่อเซี๋ยวได้ล็อคประตูห้องของตนเอาไว้
“เธอพูดความจริงมาซะ เธอกับประธานจิ่ง ใช่ว่านอนหลับด้วยกันแล้วรึเปล่า?” เธอเอ่ยถามออกไปอย่างตรงๆ หลังจากนั้น ก็มองเห็นอันโหรวพย
