ลงกลอนด้วยลายนิ้วมือ แล้วนิ้วไหนล่ะที่สามารถสแกนผ่านได้
“นิ้วไหน?”
จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง แค่ยังคงพักพิงไหล่ของเธอ
อันโหรวทำอะไรไม่ถูก ก็เริ่มที่จะทดลองไปทีละนิ้วทีละนิ้วแทน
เสียงติ๊ดที่บอกถึงความล้วเหลว ทำได้แค่ต้องลองใหม่ดูอีกครั้งนึง
จนเมื่อกระทั้งนิ้วนางข้างซ้ายถูกวาง ประตูก็ถูกเปิดออกสัญญาณของความสำเร็จก็ปรากฏขึ้น
รสชาติที่ยากจะลิ้มลองไม่เหมือนใครจริงๆ การทดลองทีละนิ้วทีละนิ้วแบบนี้นับว่าเป็นเอกลักษณ์มากนัก
อันโหรวอดไม่ได้ที่จะก้มหน้ามองต่ำด้วยความดุร้ายใส่ไปที่เขา หลังจากนั้นก็ลากเขาเข้าไปด้วยความพยายามอย่างมาก ไม่นานนัก นิ้วเจ้ากรรมก็ดันไปเตะที่ขาของประตูเข้า
ในยามนี้เธอขยับแต่ละครั้ง ก็ล้วนแล้วไม่เหมือนดั่งผู้หญิง
เธอใช้พลังอย่างมากในการลูกผู้ชายที่ดูสูงกว่าเธอ อีกทั้งเธอไม่ได้สังเกตเห็นแม้แต่นิดเดียวเลยว่า ยามนี้มุมปากของผู้ชายกลับปรากฏขึ้นมาเสียแล้ว
…..
ตอนที่ 40 เธอกลับมาแล้วเหรอ
เมื่อวางเขาลงบนโซฟา อันโหรวก็ตบไปที่เสื้อผ้าของตนทีละเล็กละน้อย ก่อนที่คิดจะออกจากที่แห่งนี้ไป
เพียงแต่สายตาของผู้ชายคนนั้นรวดเร็วมากนัก พลันคว้าข้อมือของเธออีกแล้ว
“เอาน้ำให้ผมหน่อยแก้วนึง” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาดั่งค่ำสั่ง แทบไม่มีความสุภาพใดๆออกมาเลยแม้แต่น้อย
แต่ทันทีที่เสียงแผ่วลงไป เขาก็พลันหลับตา ซึ่งทำให้ไม่รุ้เลยว่ายามนี้หลับจริงหรือแกล้งหลับกันแน่
อันโหรวเริ่มรู้สึกรำคาญใจมาก
