ขึ้น แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ นอกจากจะเทน้ำให้แก้วนึงก่อนจะออกไป
เขาเทน้ำอุ่นออกมาแก้วนึง ก่อนจะส่งมอบให้กับบอสของเธอ “น้ำมาแล้ว”
จิ่งเป่ยเฉินพยายามยกมือตัวเองขึ้น แต่บังเอิญเจ้ากรรมมือข้างขวานั้นกลับกวาดจนกว้างจนเกินไป ส่งผลให้น้ำดันตกไปใส่ทั่วตัวอันโหรว
ช่วงบนของร่างกายพลันเปียกโชก อันโหรวถอนหายใจออกมาดังๆ! เจ้าผู้ชายคนนี้เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจริงๆ!
“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาก่อนจะยืนขึ้นอย่างกะทันหัน
“ให้ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ไหนล่ะ?!” น้ำเสียงของอันโหรวดูมีอารมณ์มากขึ้น เขาคิดว่านี่เป็นบ้านของเธอหรือยังไง ถึงได้จะให้เธอไปเปลี่ยนชุดง่ายๆแบบนี้น่ะ!
เมื่อเห็นเข้าเดินเข้ามาในห้อง เธอก็เหลือบมองไปยังเสื้อผ้าที่เปียกปอนของธอ ที่ไม่มีท่าทีที่จะแห้ง จึงเอ่ยออกไปว่า “คุณพักผ่อนไปเถอะ ฉันจะกลับบ้านแล้ว”
เมื่อพูดจบ เธอก็หันหลังกลับ แต่ยังเดินไม่กี่ก้าว เธอก็ได้ยินเสียงของผู้ชายคนนึงที่กำลังอ้วกออกมา
เธอหายใจเข้าลึกๆ และหันกลับไปมองยังจิ่งเป่ยเฉินอีกครั้งนึง
อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นจิ่งเป่ยเฉินที่หันกลับมา เขาก็พันมองไปยังห้องอาบน้ำและเอ่ยออกไปว่า “ใส่น้ำให้หน่อย ผมอยากอาบน้ำ”
ช่วงขณะนั้น เหมือนกับว่าอันโหรวรู้สึกเห็นเขาเมื่อห้าปีก่อนอย่างไรอย่างงั้น รูปลักษณ์ท่าทางนี้มันเหมือนกันมากเลย
หลังจากที่เมาแล้ว เขาก็พลันเผยอารมณ์ที่แท้จริง
“ปล่อยน้ำที” จิ่งเป่ยเฉินพูดซ้ำร
