่เสี่ยวหยางพูดอย่างเงียบๆ ตอนนี้ภายในใจนั้นรู้สึกไม่ได้อึดอัดใจ รู้สึกรำคาญอย่างยิ่งนัก เห็นได้ชัดว่าเขากำลังดึงเธอออกไปด้วยท่าทีเชิงบังคับทั้งสิ้น!จิ่งเป่ยเฉินขมวนคิ้วเล็กน้อย พร้อมเหยียดเบาะลงไปอย่างสบายสบายๆ ก่อนจะทำท่าพึงพอใจตัวเองนักรถลีมูซีนสีดำได้มาจอดที่ตรงหน้าประตูหมุนของโรงแรมไค่ฮั่ว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนต่างก็มาที่ข้างหน้าด้วยความเคารพทุกคนต่างก็จำเลขทะเบียนรถของพวกเขาได้ นั้นก็คือรถของประธานจิ่ง ประธานจิ่งที่ไม่ได้มาโรงแรมไค่ฮั่วนานแล้ว ก่อนหน้านั้นผู้จัดการยังเอ่ยอยู่เมื่อครู่นี้นี่เองอย่างไรก็ตาม ผู้คนเหล่านี้ก็ล้วนแล้วแต่คิดไม่ถึง ว่าภายในรถจะมีผู้หญิงคนนึงออกมาด้วย! ทั้งยังเป็น…ผู้หญิงที่ขี้เหร่ และน่าเกลียดจนเบ้าตาแทบจะทะลุ“ฉันไม่ไป” อันโหรวเงยหน้าขึ้นมองไปที่เขา เมื่อพูดจบก็ก้าวหันหลังกลับมา พร้อมเดินไปข้างหน้าด้วยรองเท้าส้นสูงการเคลื่อนไหวครึ่งก้าวเมื่อครู่ ก็ทำให้เสี่ยวหยางและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแทบจะตาย พวกเขาแทบไม่อยากจะเห็นหน้าด้วยซ้ำจิ่งเป่ยเฉินโบกมือยาวๆของเขา และดึงมือของเธอไปด้วย ช่วงเวลานั้น ทำให้อันโหรวแทบขยับไม่ได้เขามองที่เธอเพียงหนึ่งครั้ง ก่อนจะที่บิดข้อมือไปมา และใช้ความพยายามอย่างมาก เพื่อที่จะเอื้อมแขนของเขา“ที่แท้คุณก็ชอบแบบนี้นี่เอง” ทันทีที่สิ้นเสียง เขาก็โอบแขนของเธอไว้และก้าวไปยังโรงแรมไค่ฮั่วอันโหรวแทบจะระเบิดอารมณ์ขึ้น ใ
