่แยกข้างหน้าที”“เธอ ก็ไปกับฉันด้วย” เมื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ก็เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว ด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติของเขาเธอไม่เข้าใจจริงๆ นี่เขาจะเข้าสังคมเพื่อออกงานนะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?“ประธานจิ่งหากคุณต้องการเกี่ยวกับประชาสัมพันธ์เรื่องบริษัท ฉันว่าให้พนักงานไปมันจะดูไม่เหมาะ ฉันว่าฉันไม่ไปดีกว่าค่ะ….”อันโหรวเอียงหัวเล็กน้อย และเงยหน้าขึ้นมาพร้อมเอ่ยอย่างตรงๆเพื่อปฏิเสธ แต่เขาก็ถูกชายคนนั้นยกมือขัดห้ามไว้“ฉันแค่แจ้งให้คุณทราบ ไม่จำเป็นต้องเสนอความคิด”เสี่ยวหยางมองไปยังประธานจิ่งผ่านกระจกหลัง เมื่อเห็น ท่าทางเช่นนี้เขาเองก็แทบตกใจ! ประธานจิ่งมองดำดิ่งทำสีหน้ามืดครึ้มลงไปเล็กน้อย ส่วนอันอีหานเองก็แทบเผชิญหน้ากับเขาโดยตรงเมื่อเห็นประธานจิ่งด้วยท่าทางเช่นนี้ เขาไหนเลยจะกล้าหยุดรถ ทำได้เพียงจ้องมองผ่าน และฉายแววด้วยสายตาที่โศกเศร้า ก่อนจะเหยียบคันเร่ง และตรงไปยังโรงแรมไค่ฮั่วนับว่าเป็นเรื่องที่แปลก ประธานจิ่งไม่ได้มาที่โรงแรมไค่ฮั่วมานานแล้ว ประธานจิ่งส่วนใหญ่หากจะมาเข้าสังคมเพื่อออกงาน ก็แทบไม่เหยียบย้ำที่โรงแรมไค่ฮั่วเลยด้วยซ้ำนอกเสียจากประธานจิ่งกำลังยุ่งเรื่องเกี่ยวกับเรื่องธุระส่วนตัวเท่านั้นถึงจะไปยังไค่ฮั่ว หรือไม่ก็ประธานจิ่งคิดอยากจะแนะนำผู้หญิงคนนี้ให้ยังงั้นเหรอ? หรือไม่ก็ต้องมีเหตุพาอันอีหานไปยังที่แห่งนั้นแน่ๆ?ว่าแต่อันอีหานนี่จะโชคดีเกินไปแล้ว!เพียงแต่ว่า คนที
