็นนัยๆว่า เขาไปแน่นอน
“อย่าได้แค่อืม จะต้องมาให้ได้นะ ไม่อย่างงั้นจะโดนหมิ่นลี่ถลกหนังแน่ๆ”
“อืม” จิ่งเป่ยเฉินพูดจบก็พลันวางโทรศัพท์ลงไป เขาพูดเพียงแค่สองคำแรกตั้งแต่ต้นยันจบ ล้วนแล้วแต่เป็น อืม
เมื่อปลายสายโทรศัพท์ได้รับสิ่งที่ตนเองถูกวางสายใส่ ฉีเซิ่งเทียนก็พลันระเบิดอารมณ์ แต่ก็ไม่มีประโยคอะไร เฮ้อ จิ่งเป่ยเฉินตั้งแต่เด็กจนโตล้วนเป็นแบบนี้ตลอด เพียงแต่มีแค่คนๆเดียว ที่หยุดรั้งเขาไว้ได้ นั้นก็คือผู้หญิงคนเดียวที่หายตัวไปเมื่อห้าปีก่อน
เฮ้อ พูดไปแล้วก็น้ำตาเล็ด!
“ไปที่โรงแรมไค่ฮั่ว”
เมื่อได้รับคำสั่งจากประธานจิ่ง เสี่ยวหยางก็พงกหัว พร้อมหมุนพวงมาลัย และเลี้ยวไปเส้นทางอื่นโดยทันที
อันโหรวรู้ได้ทันทีว่าชายคนนี้กำลังจะเข้าสู่สังคมเพื่อคุยงาน ภายในใจก็เริ่มที่จะเข้าใจและเอ่ยออกไปว่า “เสี่ยวหยาง รบกวนคุณช่วยจอดให้ฉันที่สี่แยกข้างหน้าที”
“เธอ ก็ไปกับฉันด้วย” เมื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ก็เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว ด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติของเขา
เธอไม่เข้าใจจริงๆ นี่เขาจะเข้าสังคมเพื่อออกงานนะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?
“ประธานจิ่งหากคุณต้องการเกี่ยวกับประชาสัมพันธ์เรื่องบริษัท ฉันว่าให้พนักงานไปมันจะดูไม่เหมาะ ฉันว่าฉันไม่ไปดีกว่าค่ะ….”อันโหรวเอียงหัวเล็กน้อย และเงยหน้าขึ้นมาพร้อมเอ่ยอย่างตรงๆเพื่อปฏิเสธ แต่เขาก็ถูกชายคนนั้นยกมือขัดห้ามไว้
“ฉันแค่แจ้งให้คุณทราบ ไม่จำเป็นต้องเสนอความคิด”
