เสี่ยวหยางมองไปยังประธานจิ่งผ่านกระจกหลัง เมื่อเห็น ท่าทางเช่นนี้เขาเองก็แทบตกใจ! ประธานจิ่งมองดำดิ่งทำสีหน้ามืดครึ้มลงไปเล็กน้อย ส่วนอันอีหานเองก็แทบเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง
เมื่อเห็นประธานจิ่งด้วยท่าทางเช่นนี้ เขาไหนเลยจะกล้าหยุดรถ ทำได้เพียงจ้องมองผ่าน และฉายแววด้วยสายตาที่โศกเศร้า ก่อนจะเหยียบคันเร่ง และตรงไปยังโรงแรมไค่ฮั่ว
นับว่าเป็นเรื่องที่แปลก ประธานจิ่งไม่ได้มาที่โรงแรมไค่ฮั่วมานานแล้ว ประธานจิ่งส่วนใหญ่หากจะมาเข้าสังคมเพื่อออกงาน ก็แทบไม่เหยียบย้ำที่โรงแรมไค่ฮั่วเลยด้วยซ้ำ
นอกเสียจากประธานจิ่งกำลังยุ่งเรื่องเกี่ยวกับเรื่องธุระส่วนตัวเท่านั้นถึงจะไปยังไค่ฮั่ว หรือไม่ก็ประธานจิ่งคิดอยากจะแนะนำผู้หญิงคนนี้ให้ยังงั้นเหรอ? หรือไม่ก็ต้องมีเหตุพาอันอีหานไปยังที่แห่งนั้นแน่ๆ?
ว่าแต่อันอีหานนี่จะโชคดีเกินไปแล้ว!
เพียงแต่ว่า คนที่เสี่ยวหยางพูดอย่างเงียบๆ ตอนนี้ภายในใจนั้นรู้สึกไม่ได้อึดอัดใจ รู้สึกรำคาญอย่างยิ่งนัก เห็นได้ชัดว่าเขากำลังดึงเธอออกไปด้วยท่าทีเชิงบังคับทั้งสิ้น!
จิ่งเป่ยเฉินขมวนคิ้วเล็กน้อย พร้อมเหยียดเบาะลงไปอย่างสบายสบายๆ ก่อนจะทำท่าพึงพอใจตัวเองนัก
รถลีมูซีนสีดำได้มาจอดที่ตรงหน้าประตูหมุนของโรงแรมไค่ฮั่ว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนต่างก็มาที่ข้างหน้าด้วยความเคารพ
ทุกคนต่างก็จำเลขทะเบียนรถของพวกเขาได้ นั้นก็คือรถของประธานจิ่ง ประธานจิ่งที่ไม่ได้มาโรงแรมไค่ฮั่วนาน
