แล้ว ก่อนหน้านั้นผู้จัดการยังเอ่ยอยู่เมื่อครู่นี้นี่เอง
อย่างไรก็ตาม ผู้คนเหล่านี้ก็ล้วนแล้วแต่คิดไม่ถึง ว่าภายในรถจะมีผู้หญิงคนนึงออกมาด้วย! ทั้งยังเป็น…ผู้หญิงที่ขี้เหร่ และน่าเกลียดจนเบ้าตาแทบจะทะลุ
“ฉันไม่ไป” อันโหรวเงยหน้าขึ้นมองไปที่เขา เมื่อพูดจบก็ก้าวหันหลังกลับมา พร้อมเดินไปข้างหน้าด้วยรองเท้าส้นสูง
การเคลื่อนไหวครึ่งก้าวเมื่อครู่ ก็ทำให้เสี่ยวหยางและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแทบจะตาย พวกเขาแทบไม่อยากจะเห็นหน้าด้วยซ้ำ
จิ่งเป่ยเฉินโบกมือยาวๆของเขา และดึงมือของเธอไปด้วย ช่วงเวลานั้น ทำให้อันโหรวแทบขยับไม่ได้
เขามองที่เธอเพียงหนึ่งครั้ง ก่อนจะที่บิดข้อมือไปมา และใช้ความพยายามอย่างมาก เพื่อที่จะเอื้อมแขนของเขา
“ที่แท้คุณก็ชอบแบบนี้นี่เอง” ทันทีที่สิ้นเสียง เขาก็โอบแขนของเธอไว้และก้าวไปยังโรงแรมไค่ฮั่ว
อันโหรวแทบจะระเบิดอารมณ์ขึ้น ใครจะรู้ว่าชอบแบบนี้ เธอรู้ว่าดีว่า เปลี่ยนเขาเปลี่ยนได้เปลี่ยนสันดานนั้นเปลี่ยนยาก[1] ใครจะคิดล่ะว่าบุคลิกของเขาจะเปลี่ยนไปแบบนี้
ด้วยท่าทีที่หยิ่งผยองและเมื่อตัดสินใจอะไรแล้วก็ยากที่จะเปลี่ยนแปลง
ในเมื่อช่วยอะไรไม่ได้ อันโหรวก็ทำได้แค่เดินตามเขาเข้าไป
แต่ทว่า เธอคิดไม่ถึงเลยว่า นี่จะไม่ใช่แค่การเข้าสังคมแต่อย่างใด แต่กลับเป็นการรวมตัวกันของพี่น้องเสียมากกว่า
แม้แต่คนที่เธอคิดไม่ถึงก็อยู่ที่นี้ด้วย
“พี่เฉิน” เสียงของผู้หญิงแผ่วเบาขึ้นมา มันคล้ายกับเ
