ันหลังกลับมา พร้อมเดินไปข้างหน้าด้วยรองเท้าส้นสูงการเคลื่อนไหวครึ่งก้าวเมื่อครู่ ก็ทำให้เสี่ยวหยางและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแทบจะตาย พวกเขาแทบไม่อยากจะเห็นหน้าด้วยซ้ำจิ่งเป่ยเฉินโบกมือยาวๆของเขา และดึงมือของเธอไปด้วย ช่วงเวลานั้น ทำให้อันโหรวแทบขยับไม่ได้เขามองที่เธอเพียงหนึ่งครั้ง ก่อนจะที่บิดข้อมือไปมา และใช้ความพยายามอย่างมาก เพื่อที่จะเอื้อมแขนของเขา“ที่แท้คุณก็ชอบแบบนี้นี่เอง” ทันทีที่สิ้นเสียง เขาก็โอบแขนของเธอไว้และก้าวไปยังโรงแรมไค่ฮั่วอันโหรวแทบจะระเบิดอารมณ์ขึ้น ใครจะรู้ว่าชอบแบบนี้ เธอรู้ว่าดีว่า เปลี่ยนเขาเปลี่ยนได้เปลี่ยนสันดานนั้นเปลี่ยนยาก[1] ใครจะคิดล่ะว่าบุคลิกของเขาจะเปลี่ยนไปแบบนี้ด้วยท่าทีที่หยิ่งผยองและเมื่อตัดสินใจอะไรแล้วก็ยากที่จะเปลี่ยนแปลงในเมื่อช่วยอะไรไม่ได้ อันโหรวก็ทำได้แค่เดินตามเขาเข้าไปแต่ทว่า เธอคิดไม่ถึงเลยว่า นี่จะไม่ใช่แค่การเข้าสังคมแต่อย่างใด แต่กลับเป็นการรวมตัวกันของพี่น้องเสียมากกว่าแม้แต่คนที่เธอคิดไม่ถึงก็อยู่ที่นี้ด้วย“พี่เฉิน” เสียงของผู้หญิงแผ่วเบาขึ้นมา มันคล้ายกับเสียงที่เหมือนราดน้ำผึ้ง น้ำเสียงหวานช่วยลุ่มหลงอันโหรวตกตะลึงเมื่อได้ยินเสียงของเธอ เมื่อหันไปดู ก็ทำให้ร่างกายของเธอพลันนิ่งเงียบเป็นเธอ….ถังซือเถียน
……….
ตอนที่ 36 เหมือนเธอมากจิ่งเป่ยเฉินเหลือบมองเธอและเอ่ยคำพูดอย่างเฉยเมย “ดวงตาของคุณสวยจริงๆ”มันคล้ายกับประกายท้องฟ้
