ด้พบกับ CEO ของสกุลเห่อมาก่อนด้วย เธอเรียกเขาว่าคุณลุงเหอด้วยท่าที่เคารพคิดไม่ถึงเลยว่า ห้าปีผ่านไปแล้ว ลุงเหอที่มีสุขภาพร่างกายแข็งแรงคนนั้นได้เสียชีวิตลาลับโลกนี้ไปเสียแล้วเขาน่ะใจดีมาก ถึงขนาดชอบสอนอะไรต่างๆให้เด็กๆ ทั้งผลประโยชน์ต่างๆ ในการใช้ชีวิตเพื่อต่อสู้กับความเป็นและความตายของแง่ธุรกิจถ้าหากเป็นญาติห่างๆก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าหากเปรียบดั่งพ่อแม่เดียวกัน นั้นมันก็คนละกรณีรึเปล่า ญาติที่อยู่ใกล้ชิดมาโดยตลอดแบบนี้ เธอเองก็อยากจะเห็นพวกเขาแล้วเหมือนกัน“ทำไมคุณถึงได้เสียสมาธิขนาดนี้ล่ะ” จิ่งเป่ยเฉินเลิกคิ้วและหันศีรษะไปมองเธออันโหรวถอนความคิดออกทันที และรีบเดินไปเมื่อพวกเขาถึงที่ประตู พวกเขาต่างก็ถูกคนขวางกั้นที่นี่คือโรงงานของสกุลเห่อ คนนอกไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้า พวกคุณมีใบอนุญาตรึเปล่าล่ะ เมื่อพูดจบพนักงานก็ได้แสดงการรักษาความปลอดภัยอย่างพิถีพิถัน และยื่นมือไปขวางเขาไว้อันโหรวรีบก้าวเดินมาข้างหน้าและเอ่ยพูดไปว่า “คน คนๆนี้คือ ประธานจิ่งแห่งสกุลจิ่ง”……….ตอนที่ 32 ได้โปรดขอเส้นทางชีวิตผมทีเมื่อได้ยินว่าประธานแห่งกลุ่มอุตสาหกรรมจิ่ง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็พลันเปลี่ยนสีหน้า มันเหมือนกับว่าเขานั้นมองเห็นสายตาที่เปรียบดั่งอสรพิษจดจ้อง ด้วยสีหน้าและแววตาอย่างเย็นชา ส่งผลให้เม็ดเหงื่อยเย็นๆไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อครู่พวกเขายังดูจริงจังมากนัก แต่ในยามนี้พวกเขาได้ตัวสั่นจนหมด ตอนนี
