งไงให้จิ่งเป่ยเฉินนั้นเข้าใจ แต่ทว่าเมื่อเห็นดวงตาของเขาที่แสนจะเย็นชานั้น หัวใจเธอก็พลันหดลงทันที
รูปลักษณ์ที่น่าหวาดกลัวเช่นนี้ เธอกับเขามีข่าวลือด้วยกันมาสักพักหนึ่งแล้ว เธอก็แค่อาศัยเรื่องพวกนี้มาสร้างเสริมและเชื่อมโยงเพื่อยิงไปในจุดที่เธอจะเป็นโฆษกโฆษณาได้
แต่เดิมเธอคิดว่าเธอสามารถควบคุมคุณชายจิ่งได้อยู่หมัด เพียงแต่คิดไม่ถึงเลยว่าในตอนนี้เขาจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอนั้นเป็นใคร
เมื่อเห็นจิ่งเป่ยเฉินกำลังจะจากไป ลูซี่ก็พลันรู้สึกเสียใจ ก่อนจะเอ่ยพึมพำเบา ๆ “เฉิน…”
คำพูดที่ติดอยู่ในลำคอเมื่อส่งออกมามันช่างชวนให้ฟังแล้วรู้สึกสงสาร
เพียงแต่ว่าจิ่งเป่ยเฉินกลับไม่เห็นเธออยู่ในสายตา ทั้งยังขึ้นไปที่รถโดยไม่สนใจอีก
เมื่อรถถูกสตาร์ทขึ้น เครื่องยนต์ก็ส่งเสียงกระหึ่มขึ้นมาทันที ไม่นานเท่าไรนัก รถพอร์ชก็หายไปในยามราตรี
ลูซี่มองไฟท้ายที่ส่องแสงสว่างพลางกำมือแน่น ปากของเธอกัดฟันแน่น
ความโกรธของเธอปะทุขึ้น หัวใจของเธอนั้นพลันเต้นเร็วขึ้นราวกับจะระเบิดออกมาทันที
เธอด้อยกว่ายัยขี้เหร่นั่นตรงไหน ตั้งแต่ยัยขี้เหร่นั่นมาที่บริษัทจิ่งก็ถูกรับเป็นหัวหน้าแผนกการดูแลการวางแผนแทบทั้งหมด
ทั้งยังมีสิทธิ์เลือกโฆษกโฆษณาอีกด้วย เพราะอะไรกันแน่ ทำไมเธอถึงทำได้? เธอมองดูแล้วยังไงยัยขี้เหร่นั่นก็ไม่สมควร
เมื่อถนนตัดเข้าเส้นที่สามก็ถึงบ้านของหลินจือเซี๋ยว
อันโหรวให้ลูกสาวของตัวเองไปนอน หลังจากนั้นเธอก็เข้าไปยังห้อ
