ร็ว เพื่อหวังที่จะดึงเขากลับมาด้วยแรงทั้งหมดที่ตัวเองมี“คุณไม่จำเป็นต้องออกไปข้างนอกหรอก ไม่งั้นเดี๋ยวจะมีคนเข้าใจผิดเอาได้”เมื่อเห็นเขาไม่ได้พูดอะไร เธอจึงเอ่ยประโยคต่อไปว่า “บางทีสามีของฉันอาจจะอยู่ที่ข้างนอกก็ได้”ก่อนหน้านั้นเธอพูดโกหกจนหน้าแดง แต่ตอนนี้ใบหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างจริงจัง ครั้งนี้เธอไม่ได้หน้าแดงแต่อย่างใด“อะไรกัน กลัวถูกจับได้งั้นเหรอ?” จิ่งเป่ยเฉินมองเธอด้วยแววตาที่เย็นชา จากนั้นจึงเดินอ้อมไปที่หน้าประตูยังไม่ทันที่เธอจะตอบอะไร เขาก็เปิดประตูออกไปทันทีหัวใจของอันโหรวพลางเต้นตึกตัก เขาเปิดประตูออกไปแบบนี้ หยางหยางเองก็อยู่ข้างนอก แล้วจะทำยังไงดี?เกรงว่าต้องถูกพบเจอแน่ ๆถ้าหากเขาเห็นหยางหยางที่ดูคล้ายเขามากขนาดนั้น แล้วเขาจะคิดยังไง?ถ้าหากเปลี่ยนเป็นคนอื่นก็คงดูน่าสงสัยไม่น้อยมันสายเกินไปแล้ว ที่ด้านนอกตอนนี้ประตูถูกเปิดออก เสียงเด็กตัวน้อยก็ได้ดังเข้ามา“แม่จ๋า”อันโหรวได้ยินก็พลางถอนหายใจด้วยความโล่งอกนี่คือเสียงของหน่วนหน่วนที่ดังขึ้นมา เมื่อมองไปที่นอกประตูก็เห็นหน่วนหน่วนเพียงคนเดียว“สามีของคุณไม่ได้อยู่นี่” จิ่งเป่ยเฉินยิ้มพลางหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดต่อไปว่า “แม้ว่าจะอยู่ที่นี่แล้ว คุณก็ไม่ต้องกลัวหรอก ไม่มีเงาแปลก ๆ อะไร ถ้าหากคุณกลัว นั่นก็เป็นเพราะใจคุณคิดอกุศลขึ้นมาเองทั้งนั้น”อันโหรวได้ยินแบบนั้น เธอก็รู้สึกเสียใจ อะไรคือคิดอกุศลในใจ เป็นเขาต่างหากที่บังคับให้
