เธออยู่ ใจจริงแล้วเธอไม่ได้อยากอยู่ที่นี่เลย“หน่วนหน่วนไปกับแม่” อันโหรวพูดขณะเดินออกไปข้างหน้า เธอจับมือของลูกสาวเอาไว้ศีรษะเล็ก ๆ ของอันหน่วนหมุนกลับไปมา ก่อนจะหัวเราะเอิ้กอ้าก “คุณลุง คุณลุงไม่ไปกับพวกเราเหรอคะ?”อันโหรวพูดแทบไม่ออก รู้สึกว่าเจ้าลูกสาวตัวน้อยนี่จะติดกับดักเขาเข้าแล้วเขาใช้อุบายอะไรกันแน่ ถึงได้ทำให้หน่วนหน่วนติดเขาได้ในระยะเวลาสั้น ๆ แบบนี้แม้ว่าหน่วนหน่วนจะดูโง่เขลาที่พูดออกไปแบบนั้น แต่เธอก็ค่อนข้างระมัดระวังตัวอยู่ โดยเฉพาะกับคนแปลกหน้าที่เป็นผู้ชาย การยิ้มให้ผู้คนเห็นนั้นก็เพื่อแสดงออกเป็นมารยาทเท่านั้น“ลุงไม่ไปหรอก แต่ถ้าเธออยากอยู่ที่นี่กับลุงด้วย ลุงก็ยินดีนะ”เมื่อเขาพูดจบ อันโหรวก็มองเขาด้วยแววตาที่เย็นชา นี่เขาวางแผนจะทำให้หน่วนหน่วนอยู่ที่นี่ต่องั้นเหรอ?ถ้าหากลูกสาวเธออยู่ที่นี่ เธอคงไม่อาจไปไหนได้แน่ ๆ“ประธานจิ่ง พรุ่งนี้ฉันจะวางแผนการทำงานไว้บนโต๊ะทำงานของคุณอย่างตรงเวลาแน่นอน”ทันทีที่พูดจบ เธอก็รีบหยิกไปที่แก้มน้อย ๆ ของลูกสาวเบา ๆ “ไป กลับไปกับแม่ น้าจือเซี๋ยวคงรอนานแล้ว”อันหน่วนทำหน้ามุ่ย “ความจริงพี่ชายกับหนูขึ้นมาด้วยกัน แต่น้าจือเซี๋ยวดึงพี่เขาไว้และให้ลงไปข้างล่าง ตอนนี้น่าจะอยู่ข้างล่างแล้วค่ะ”จิ่งเป่ยเฉินลดใบหน้าลงพลางคิดในใจว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องข้อความที่เลขาหลินส่งมานั้น เห็นได้ชัดว่าเด็กกลับบ้านไปแล้วแต่นี่ทำไมถึงยังปรากฏตัวอยู่ที่นี่อีก
