? ทำไมถึงโกหกเขา?เรื่องง่าย ๆ แบบนี้อย่าคิดโกหกอีกเลย ไม่เช่นนั้น…“คุณลุงขา แม่จ๋าไม่อนุญาตให้หนูอยู่กับคุณลุง งั้นก็ลาก่อนนะคะ!” อันหน่วนยกมือน้อย ๆ โบกไปมา แก้มสองข้างพลันปรากฏลักยิ้มเล็ก ๆ ที่ดูน่ารัก อันโหรวเห็นแบบนั้นก็รู้สึกโกรธลูกสาวคนนี้ขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากมาย
“นี่คุณยังหน้าแดงอีกเหรอ?” จิ่งเป่ยเฉินยกมุมปากขึ้น ใบหน้าของเขายังคงแฝงไว้ด้วยความตลก
“ประธานจิ่ง ฉันเป็นคนที่มีลูกแล้ว หวังว่าคุณจะช่วยรักษาระยะห่างกับฉันด้วยค่ะ” อันโหรวก้าวถอยไปที่ด้านหลัง ทั้งยังเผยให้เห็นใบหน้าที่จริงจังเป็นอย่างมาก
ยกเว้นเรื่องงานแล้ว เธอก็ไม่ได้หวังว่าเขากับเธอจะเกี่ยวข้องกันในเรื่องอื่น ๆ อีก
จิ่งเป่ยเฉินเผยแววตาที่ดำดิ่งลึก ประหนึ่งคล้ายกับท้องฟ้าที่มองไม่เห็น ราวกับมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง ทำให้ผู้คนที่เห็นล้วนแล้วแต่ไม่เข้าใจในอารมณ์ของเขา
หากเวลาทำตัวเช่นนี้ คนที่ได้พบเห็นก็ย่อมรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง
เพียงแต่ว่าก่อนหน้านั้นอารมณ์พวกนี้เขาเคยผ่านมาหมดแล้ว
ตอนนี้เขาเปลี่ยนแปลงไปมากกว่าครั้งนั้น มีทั้งอำนาจ ความแข็งแกร่ง และการคำนวณที่เป็นแบบแผนมากกว่าครั้งในอดีต
“แม่ครับ” ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องของเด็กผู้ชายดังขึ้นมาอีกครั้ง
จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่เธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “นี่คุณมีลูกสองคนอย่างนั้นเหรอ?”
เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่นั้นเป็นเสียงของเด็กผู้ชาย
“ใช่ สองคน เป็นฝาแฝดหญิงและชาย
