”
“ที่แท้มีลูกมาหาคุณนี่เอง งั้นขอออกไปดูหน่อยก็แล้วกัน” จิ่งเป่ยเฉินพูดขณะกำลังจะก้าวเดินออกไปที่ประตู
อันโหรวพลันหงุดหงิดขึ้นมาทันที ที่ด้านนอกเธอรู้อยู่แล้วว่าหยางหยางกำลังรออยู่หน้าประตู
“ประธานจิ่ง!” เธอพลันตั้งสติได้และรีบพุ่งไปที่ข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เพื่อหวังที่จะดึงเขากลับมาด้วยแรงทั้งหมดที่ตัวเองมี
“คุณไม่จำเป็นต้องออกไปข้างนอกหรอก ไม่งั้นเดี๋ยวจะมีคนเข้าใจผิดเอาได้”
เมื่อเห็นเขาไม่ได้พูดอะไร เธอจึงเอ่ยประโยคต่อไปว่า “บางทีสามีของฉันอาจจะอยู่ที่ข้างนอกก็ได้”
ก่อนหน้านั้นเธอพูดโกหกจนหน้าแดง แต่ตอนนี้ใบหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างจริงจัง ครั้งนี้เธอไม่ได้หน้าแดงแต่อย่างใด
“อะไรกัน กลัวถูกจับได้งั้นเหรอ?” จิ่งเป่ยเฉินมองเธอด้วยแววตาที่เย็นชา จากนั้นจึงเดินอ้อมไปที่หน้าประตู
ยังไม่ทันที่เธอจะตอบอะไร เขาก็เปิดประตูออกไปทันที
หัวใจของอันโหรวพลางเต้นตึกตัก เขาเปิดประตูออกไปแบบนี้ หยางหยางเองก็อยู่ข้างนอก แล้วจะทำยังไงดี?
เกรงว่าต้องถูกพบเจอแน่ ๆ
ถ้าหากเขาเห็นหยางหยางที่ดูคล้ายเขามากขนาดนั้น แล้วเขาจะคิดยังไง?
ถ้าหากเปลี่ยนเป็นคนอื่นก็คงดูน่าสงสัยไม่น้อย
มันสายเกินไปแล้ว ที่ด้านนอกตอนนี้ประตูถูกเปิดออก เสียงเด็กตัวน้อยก็ได้ดังเข้ามา
“แม่จ๋า”
อันโหรวได้ยินก็พลางถอนหายใจด้วยความโล่งอก
นี่คือเสียงของหน่วนหน่วนที่ดังขึ้นมา เมื่อมองไปที่นอกประตูก็เห็นหน่วนหน่วนเพียงคนเดียว
“สามีของคุณไม่ได้
