หน่วนทำหน้ามุ่ย “ความจริงพี่ชายกับหนูขึ้นมาด้วยกัน แต่น้าจือเซี๋ยวดึงพี่เขาไว้และให้ลงไปข้างล่าง ตอนนี้น่าจะอยู่ข้างล่างแล้วค่ะ”
จิ่งเป่ยเฉินลดใบหน้าลงพลางคิดในใจว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
ข้อความที่เลขาหลินส่งมานั้น เห็นได้ชัดว่าเด็กกลับบ้านไปแล้ว
แต่นี่ทำไมถึงยังปรากฏตัวอยู่ที่นี่อีก? ทำไมถึงโกหกเขา?
เรื่องง่าย ๆ แบบนี้อย่าคิดโกหกอีกเลย ไม่เช่นนั้น…
“คุณลุงขา แม่จ๋าไม่อนุญาตให้หนูอยู่กับคุณลุง งั้นก็ลาก่อนนะคะ!” อันหน่วนยกมือน้อย ๆ โบกไปมา แก้มสองข้างพลันปรากฏลักยิ้มเล็ก ๆ ที่ดูน่ารัก อันโหรวเห็นแบบนั้นก็รู้สึกโกรธลูกสาวคนนี้ขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากมาย
