” จิ่งเป่ยเฉินมองไปยังกระดุมเสื้อก็พลันเหลือบเห็นหน้าอกของเธออันโหรวรีบหันมาดู ใบหน้าของเธอพลันเปลี่ยนสีและรีบติดกระดุม แต่ทว่ามันถูกเปิดจนเห็นไปแล้ว“ผิวของคุณก็ขาวนะ แต่ทำไมใบหน้าของคุณถึงได้ซีดเหลืองแบบนี้?” เขาปล่อยแขนเธอออกและเอ่ยถามด้วยความสงสัยทันทีอันโหรวที่พลิกตัวได้ก็รีบติดกระดุมทันที “ไม่ใช่เรื่องของคุณ”ห้าปีผ่านมาแล้ว เขาก็ยังหน้าด้านหน้าทนไม่เปลี่ยนแค่ประโยคเดียวของเธอนั้นก็ทำให้เขาพลันคิดถึงใครบางคน ดวงตาค่อย ๆ ปิดจนมืดลง“คุณจะให้ฉันเขียนให้เสร็จ แล้วถึงจะปล่อยฉันไป?” อันโหรวเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่เย่อหยิ่งจิ่งเป่ยเฉินเอนกายพิงที่เก้าอี้ มือทั้งสองข้างเขาวางไปที่หน้าอกพลางเอ่ยว่า“ใช่”“งั้นคงต้องรบกวนให้คุณหาเสื้อผ้ามาใส่ก่อน มันส่งผลต่อการคิดของฉัน” อันโหรวเหลือบมองเขา ก่อนจะรีบขยับตัวเองไปที่โน้ตบุ๊กอย่างรวดเร็วเขามองไปที่ผู้หญิงที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้และทำท่าค้นหาข้อมูลต่าง ๆ ในอินเทอร์เน็ตอย่างรวดเร็ว ด้วยความจริงจังที่ต้องการเขียนแบบนี้ทำให้เขาเกือบจะลืมใบหน้าที่แสนน่าเกลียดของเธอไปเลยทำไมเขาถึงจำได้นะ? ฉีเซิ่งเทียนเคยบอกว่าเขานั้นมีภาวะหลงลืมใบหน้า จำได้แค่แม่ของตัวเองและผู้หญิง…แต่ทำไมกัน ทำไมเขาถึงจำเธอได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ?เธอคืออันอีหาน ไม่ใช่อันโหรวเสียหน่อย“ข้อมูลในอินเทอร์เน็ตน้อยเกินไป ในอีเมลของแผนกวางแผนต้องมีข้อมูลแน่ ๆ ส่งมาให้ฉันทีสิ”หลังจา
