งเข้าลิฟต์เพื่อรับลูกสาวของโหรวโหรวงั้นเหรอ?โหรวโหรวพาลูกสาวไปห้องน้ำไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ยังไม่กลับมา แต่ประธานจิ่งกลับโทรมาบอกแบบนั้น พระเจ้า! ในที่สุดหลินจือเซี๋ยวก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง แสดงว่าตอนนี้โหรวโหรวอยู่กับประธานจิ่ง ทั้งยังขอให้เธอพาหน่วนหน่วนกลับบ้านไปก่อนอีกผู้ชายขี้เหงากับแม่ม่ายจะทำอะไรกัน! หลินจือเซี๋ยวรีบวิ่งออกไปจนลืมหยิบกระเป๋า เธอวิ่งตรงไปยังลิฟต์ทันทีอันหยางรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจึงคว้าของของหลินจือเซี๋ยวเอาไว้ รวมถึงหยิบกระเป๋าสตางค์ที่เธอทำตก แล้ววิ่งตามไปทันทีแม่และน้องสาวออกไปตั้งนานยังไม่กลับมาแบบนี้ ต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่!
“ฉันมีความสุขมาก เธอคิดเหมือนกันใช่ไหม?” จิ่งเป่ยเฉินเผยดวงตาที่เป็นประกาย พร้อมกับเอ่ยคำพูดที่ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
แน่นอน ผู้ชายคนนี้ในแง่ของเรื่องอารมณ์พวกนี้ก็ยังคงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน! ขอเพียงตราบใดที่เขามีความสุข เขาก็จะทำ
ยังกล้ามีความสุขขนาดโชว์กล้ามหน้าท้องอย่างนั้นเหรอ ขี้เกียจสนใจนายจริง ๆ
“หน่วนหน่วน พวกเราไปที่ห้องอื่นกันเถอะ” เธออุ้มลูกสาวของเธอขึ้นมา ก่อนจะเดินไปอีกห้องด้วยความรวดเร็ว
ขณะนั้นเองโทรศัพท์มือถือของจิ่งเป่ยเฉินก็ดังขึ้น
“ประธานจิ่ง ลูซี่มาแล้ว ยังเหมือนเดิมไม่มีผิด จะปล่อยให้เธออยู่บริษัทจิ่งเหมือนเดิมไหม?” ปลายสายเอ่ยถามอย่างทำอะไรไม่ถูก แม้ว่าจะทำงานล่วงเวลาแบบนี้ก็ยังถูกลูซ
