้าว เขาก็ได้ยินเสียงที่แหบพร่าดังออกมาจากด้านหลัง
“ประธานจิ่ง นี่คุณมีภาวะไม่รู้ใบหน้าจริง ๆ เหรอ? ถ้าอย่างนั้นฉันควรทำป้ายพิเศษนำทางดีไหม?”
ทันทีที่พูดจบ ฉีเซิ่งเทียนอดทนไว้ไม่ได้อีกต่อไป ก่อนจะหัวเราะเสียงดังออกมา “เลขาหลินก็สวมป้ายสีแดงพิเศษเอาไว้ทุกวัน ถ้าหากถอดออกละก็ ประธานจิ่งแทบจะไม่รู้จักเลขาหลินเลยด้วยซ้ำ”
ฉีเซิ่งเทียนหัวเราะในขณะที่พูด แต่เมื่อเขาเห็นการจ้องมองของชายที่เข้มงวด รอยยิ้มและเสียงหัวเราะก็พลันหยุดลงทันที
“ไม่ต้องใช้เครื่องหมายพิเศษ ผมก็จำคุณได้”
ประโยคนี้ทำให้ฉีเซิ่งเทียนหวาดกลัว ในเมื่อเขาพูดออกมา เขานั้นจดจำเธอได้แน่นอน
เขาคิดว่ามีเพียงแค่หญิงสาวตระกูลอันคนนั้นเสียอีก…
“เพื่อให้เป็นไปตามนั้น ฉันจะเลือกสีอื่น ๆ ให้เธอเอง พรุ่งนี้ก็สวมมาละกัน เพราะนี่จะเป็นส่วนหนึ่งของแผนกวางแผน ส่วนเรื่องการรับผิดชอบ…” เขาก็แค่อยากตรวจสอบและดูว่าเธอนั้นคงไม่ใช่จริง ๆ
ถ้าหากใช่จริง ๆ ละก็ เมื่อห้าปีก่อน เขาก็ต้องพบนานแล้วสิ
“ฉันบอกว่าไม่ต้องการก็ไม่ต้องการ ไม่เข้าใจอย่างนั้นเหรอ?” จิ่งเป่ยเฉินจ้องมองมาด้วยสายตาที่เย็นชา หลังจากนั้นก็ละสายตา พร้อมเดินออกไปทันที
“บ้าไปแล้ว ผู้รับผิดชอบแผนกการวางแผนโฆษณาต่าง ๆ ยังจะบอกว่าจำได้อย่างนั้นเหรอ?” ฉีเซิ่งเทียนก้าวเดินตาม “พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน?”
“ก็หมายความว่าฉันจะไปแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะส่งแผนดังกล่าวที่ว่าไปยังห้องทำงานของประธานเ
