ดินเข้าไปกุมมือซู่อีเอาไว้
ซู่อีชักมือกลับหลบสัมผัสจากเขา
มือที่ยื่นออกไปของมู่หลิงแข็งค้างกลางอากาศสักพักจึงจะค่อยๆ วางลง
“เจ้าเป็นคนจิตใจบริสุทธิ์ปกติอยู่ในเขาก็ช่างมันเถอะ โลกมนุษย์นี้มีคนเลวร้ายมากมายนับไม่ถ้วน เจ้าอยู่ที่นี่…ข้าก็ไม่วางใจ…”
มุมปากซู่อีมีรอยยิ้มเย็น
คนที่มีใจเลวร้ายตรงหน้านางก็มีคนหนึ่ง
“ซู่อี…” มู่หลิงเห็นซู่อีไม่เอ่ยปากก็ถามต่อ “เมื่อใดเจ้าจะตามข้ากลับไป? อีกไม่กี่เดือนก็จะเป็นงานวันคล้ายวันเกิดของท่านผู้เฒ่าแล้ว เขาบ่นถึงเจ้ามาตลอด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเพื่อเจ้าข้าให้ชิงเยียนย้ายออกไปพักที่อื่นแล้ว”
เขาจริงใจต่อซู่อีมาโดยตลอด ทว่าเขาติดค้างซู่อีมากเหลือเกินจนไม่อาจรักษาคำสัญญาที่ให้ไว้กับชิงเยียนได้
ตอนนี้ให้ชิงเยียนแต่งเป็นอนุเขาก็เพียงเพื่อคืนคำสัญญาก็เท่านั้น
“อ้อ”
ซู่อีตอบรับนิ่งเรียบคำหนึ่ง “วันคล้ายวันเกิดของท่านผู้เฒ่าข้าย่อมกลับไป ตอนนี้เจ้าก็ไปได้แล้วข้าไม่อยากให้เจ้ามารบกวนชีวิตของครอบครัวพวกเราสามคน”
ครอบครัวพวกเราสามคน…
มุมปากมู่หลิงมีรอยยิ้มขมขื่น ดูเหมือนว่าซู่อีจะชอบนางหนูนั่นจริงๆ
หากแค่นางหนูนั่นมีฐานะเสียหน่อย เขาก็จะยอมไม่ได้สิ่งที่ดีที่สุดก็เลือกที่รอ
