ิงสาวที่คุกเข่าด้วยความเย็นชา สายตาแฝงความหนาวเหน็บ “เว่ยเมิ่งเจี๋ยเจ้ายังกล้ากลับมาอีก! เจ้ารีบบอกข้ามาตอนนี้ยาพิษในมือของเจ้าใครเป็นคนให้เจ้า?”
มุมปากเว่ยเมิ่งเจี๋ยมีรอยยิ้มเย้ยหยัน นางลุกขึ้นจากพื้นนัยน์ตาแฝงด้วยความจองหอง
“เป็นคุณหนูตระกูลเว่ยเช่นเดียวกัน มีสิทธิ์อะไรเว่ยผิ่นเหยาได้เสวยสุขร่ำรวยเงินทอง? แล้วข้ายังถูกขับออกจากตระกูลเว่ย! ข้าก็ออกจากตระกูลเว่ยแล้วเว่ยผิ่นเหยายังไม่ปล่อยข้าไปอีก! นางยังส่งคนไปทำให้ข้าอับอายทำร้ายข้า! น่าเสียดาย ในที่สุดข้าก็รอจนได้โอกาส! ข้าไม่มีความสุขนางก็อย่าคิดจะมีความสุข!”
“เว่ยเมิ่งเจี๋ย!” สีหน้าฉินอี๋ไม่น่ามองยิ่งนัก “ตอนแรกไม่ใช่เว่ยผิ่นเหยาส่งคนไปหาเจ้าแต่เป็นท่านพ่อทั้งสองของข้าที่ทำ เหตุใดเจ้าต้องมาแก้แค้นนาง?”
รู้เช่นนี้แต่แรก ตอนแรกไม่ควรจะเห็นแก่หน้าผู้เฒ่าเว่ยละเลยการสืบสวนเว่ยเมิ่งเจี๋ย แต่ควรจะจัดการนางให้สิ้นซาก!
“ข้าไม่สน” มุมปากเว่ยเมิ่งเจี๋ยแฝงรอยยิ้มเย่อหยิ่ง “อยากช่วยนางก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ เจ้าให้ฉินซวินสู่ขอข้า ข้าก็จะให้ยาแก้พิษกับเจ้า”
ยาพิษขวดนี้คนอื่นให้นางมา
ยาแก้พิษ…ย่อมไม่อาจมีอยู่!
นางมีชีวิตน่าสังเวชถึงเพียงนี้ มีสิทธิ์อะไรที่เว่ยผิ่นเหยายังส
