เช่นนั้นหรือ?”
“อ้อ ข้ายังพูดอีกว่ารอหลังจากเจ้าเอานะข้าได้ เจ้าก็จะเป็นหญิงคนแรกที่กดข้า”
“…”
“จริงสิ ท่านยังให้ของขวัญข้ามาชิ้นหนึ่ง ให้ข้านำมาให้เจ้า” หนานเสียนเดินเข้าไปให้เฟิงหรูชิงช้าๆ ใบหน้าของเขาเย็นราวกับดวงจันทร์ โดดเด่นดั่งเทพเซียนไม่เปลี่ยนแปลง ใช้ท่าทีนิ่งเรียบนั้นเอ่ยคำพูดกำกวม “ตอนนี้ไม่ค่อยสะดวก รอตอนเจ้าหลับไปคืนนี้ข้าค่อยมาหาเจ้า ของขวัญชิ้นนี้ข้าต้องเปลี่ยนให้เจ้าด้วยตัวเอง…”
แม้เฟิงหรูชิงไม่รู้ว่าเป็นของขวัญอะไร แต่ได้ยินประโยคนั้นก็รู้สึกว่าไม่ใช่ของดีอะไรแน่
“ของขวัญชิ้นนั้นที่ท่านต้องเปลี่ยนให้ข้าด้วยตัวเอง ท่านแม่ของท่านเป็นคนให้ข้าจริงหรือ?” เฟิงหรูชิงสงสัย
แววตาหนานเสียนจริงใจและซื่อสัตย์ “หากเจ้าไม่เชื่อ สามารถไปหานางตอนนี้ได้เลย”
ตู้โตวเป็นของขวัญที่นางให้ชิงเอ๋อร์จริง ดังนั้นเรื่องนี้เขาไม่ได้หลอกชิงเอ๋อร์…
เพียงแต่เปลี่ยนด้วยตัวเอง…เป็นเรื่องที่หนานเสียนเหลวไหลเอง
ถังจือและคนอื่นๆ มองหน้ากันไปมา
พวกนางรู้สึกว่าบรรยากาศระหว่างนายหญิงกับกั๋วซือมันจะไม่ค่อยธรรมดา ดังนั้นพวกนางล้วนเก็บของพากันจากไป เหลือช่องว่างไว้ให้คนทั้งสอง
รอยยิ้มของหนานเสียนอ่อนโยน แววตาแฝง
