ิน นางพยักหน้ารับ
“ข้าบอกแล้วไง ทหารของแคว้นหลิวอวิ๋นล้วนมาด้วยความสมัครใจ ไม่มีการบังคับใดๆ ทั้งสิ้น”
จางอวิ๋นถอนหายใจโล่งอก
คนทั้งหลายที่จากบ้านเกิดเมืองนอนมา…ได้เวลากลับบ้านสักที
บางทีการที่แคว้นเทียนเสวียนถูกแคว้นหลิวอวิ๋นกำราบ อาจเป็นเรื่องดีสำหรับคนทั้งหลาย
“ชิงเอ๋อร์” น่าหลานเยียนจับมือเฟิงหรูชิงเบาๆ นางยิ้ม “เรื่องนี้ เจ้าทำถูกแล้ว”
เฟิงหรูชิงยิ้ม “คงใช่เพคะ หม่อมฉันรู้สึกรักใคร่เหล่าทหารมาแต่ไหนแต่ไร”
“เพราะอะไรหรือ” น่าหลานเยียนถามด้วยท่าทางอึ้งๆ
เฟิงหรูชิงก้มหน้า ไม่ได้ตอบอะไร
เพราะอะไร?
เพราะชาติที่แล้วของนาง นางเป็นคนของหัวเซี่ย และคนหัวเซี่ยต่างรักใคร่ชอบพอทหาร
บัดนี้ ท่านตาของนางก็เป็นทหาร นางจึงให้โอกาสคนเหล่านั้นได้มีทางเลือก
หากไม่ใช่ทหาร นางคงทำไม่ได้ขนาดนี้
…
ฮ่องเต้ของแคว้นเทียนเสวียนดีกว่าแคว้นจื่ออวิ๋นมาก อย่างน้อยเขาก็ไม่ตกใจจนหมดสติจากการได้พบเฟิงหรูชิงกับน่าหลานเยียน
แต่ใบหน้าที่ซีดขาวของเขา ก็แสดงให้เห็นถึงความสิ้นหวัง
หลังจากเสร็จสิ้นการเยี่ยมเยือนแคว้นเทียนเสวียน เฟิงหรูชิงกับน่าหลานเยียนก็เดินทางไปอีกสองแคว้น ฮ่องเต้ของแคว้นเหล่านั้นรู้อยู่แล้วว่าเฟิงหรูชิงจะต้องมาแน่ แม้พวกเขาจะทำใจไว้ก่อน แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นตกใจหงายหลังไปเหมือนกัน
เมื่อความวุ่นวายโกลาหลผ่านพ้นไป ผู้คนทั้งหลายต่างรู้ว่า นับจากนี้จะไม่มีการต่อสู้กันระหว่างแคว้นอีก ถึงแม้…แคว้นหลิวอวิ
