อร์…
เฟิงเทียนอวี้ไม่รู้เรี่ยวแรงมาจากไหนฝืนลุกขึ้นจากเตียง
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นเดินเซลงไป
แม้แต่ยืนเขายังยืนไม่มั่นแท้ๆ แต่หลังของเขากลับตั้งตรง
อย่างภาคภูมิ
หลังของชายไม่ควรค้อมลง เผชิญหน้ากับความตายก็ต้องยืดหลังให้ตั้งตรง ไม่ยอมให้ผู้ใดมาดูถูกแคว้นหลิวอวิ๋นของเขา!
“พวกเจ้าต้องการฆ่าข้า ข้าก็อยู่นี่แล้ว แต่ว่าข้าเฟิงเทียนอวี้ไม่เคยเสียใจกับการกระทำใดที่เคยทำมาก่อน!”
“หึ๊!”
หลินอีโย่วไม่พูดมากความกับเฟิงเทียนอวี้ เขาเดินไปตรงหน้าเขา มองเขาด้วยความถือตัว “เช่นนั้นข้าก็จะทำตามที่เจ้าต้องการ”
เฟิงเทียนอวี้บกมุมปากขึ้นใบหน้าไร้ความหวาดกลัว ไม่ว่าวันนี้เขาจะเป็นหรือตายความภาคภูมิใจของเขาไม่ยินยอมให้เขาเสื่อมเสียศักดิ์ศรีใด
หลินอีโย่วเงื้อดาบยาวขึ้น
“อย่า!” ดวงตาหลินกงกงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขารีบพุ่งไปทางหลินอีโย่ว
ในที่สุดกลับทำได้เพียงมองดูดาบยาวของหลินอีโย่วฟันลง
ฉึก!
เสียงอู้อี้ดังขึ้น ดาบแทงทะลุร่างเลือดสาดกระเด็นเต็มหน้าหลินกงกง
มุมปากหลินอีโย่วมีรอยยิ้มได้ใจแต่ร่างกายของเขากลับเซไปด้านหลัง ปึ้ง ล้มลงกับพื้น
เลือดสดไหลออกจากด้านหลังหลินอีโย่วย้อมทั่วพื้นแดงฉานอย่างรวดเร็ว
เห็นได้ชัดว่าหลินกงกงตกใจไม่น้อยสีหน้าขาวราวกระดาษใจสั่นไม่หยุด
ทุกคนล้วนตกตะลึง พวกเขามองหลินอีโย่วที่ล้มลงกลางกองเลือดแล้วเบนสายตาไปทางนอกประตู…
แสงอาทิตย์ราวกับไฟเจิดจ้าเบ่งบาน
ร่างบอบบางของชายหนุ่มอยู่ใต้แสงอา
