นไม่เลือกวิธีทำให้นางความจำเสื่อม ตอนนี้ข้าก็แค่รักคุณชายหนานเสียนก็เท่านั้น ข้าจะพึ่งความสามารถของตัวเองเพื่อให้ได้มา ข้าผิดอะไรอีก?”
สีหน้าถังลั่วแข็งทื่อ ค่อยๆ เอามือลง
เขาไม่ได้พูดอะไรอีก หันหลังเดินเซเล็กน้อยออกจากห้องไป
หลังจากเขาเดินออกมาจากห้องก็มองดูท้องฟ้าที่นิ่งสงบ แววตาแฝงด้วยความสับสนราวกับไม่รู้ว่าจะไปทางไหน
ไม่เป็นตัวเอง ในหัวของเขาปรากฏใบหน้างดงามนั้นขึ้น สุดท้ายก็ออกก้าวเดินไปทางหลังภูเขา
…
หลังภูเขา เป็นที่ที่เดียวในตระกูลถังที่แยกออกมาอย่างสงบเงียบในตอนนี้ เก้าอี้หินนอกห้องไม้มีหญิงชุดขาวนั่งอยู่เงียบๆ แสงจันทร์สาดส่องลงมาทำให้บ้านแห่งนี้ดูสงบสุขมากยิ่งขึ้น
“เยียนเอ๋อร์…”
ตอนแรกเขาทำผิดไปจริงหรือ?
แม้แต่บุตรสาวของเขายังเอาเป็นแบบอย่าง เพื่อคนที่รักไม่สนค่าตอบแทนใด? ถังลั่วยิ่งสับสนงุนงงยิ่งกว่าเก่า เขาไม่แน่ใจแล้วว่าที่บังคับนางให้อยู่ในตอนแรกมันถูกหรือผิดกันแน่
“เจ้ามาแล้วหรือ?” หรงเยียนหันกลับมายิ้มบาง
รอยยิ้มนั้นเบาบางดุจสายน้ำ แต่กลับสลักลงในใจทำให้คนยากที่จะลืม
“เยียนเอ๋อร์ กลางคืนอากาศหนาวเจ้ายังไม่ไปพักผ่อนอีกหรือ?” ถังลั่วเดินไปข้างหน้าถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตัวเองออกคลุมร่างของนาง
หรงเยียนยิ้ม “ข้ากำลังรอลูกของข้ากลับบ้าน ดึกขนาดนี้แล้วแสงเทียนก็ไม่มี พวกเขากลัวขึ้นมาจะทำอย่างไร?” รอยยิ้มอ่อนโยนใจดีของนางเหมือนเข็มปักลงกลางใจถังลั่วอย่างแรง
เขาตกอยู่ในภวัง
