ค์ นึกย้อนกลับไปตอนพบกันครั้งแรก เวลานั้นแม้หญิงสาวจะงดงามแต่กลับเหมือนจักรพรรดิในใต้หล้า วีรสตรีผู้หยิ่งผยอง
หรงเยียนในตอนนี้ อ่อนแอจนใจเขาเจ็บปวด
แต่ยิงธนูออกไปแล้วลูกศรไม่ย้อนกลับ เรื่องทั้งหมดได้กระทำลงไปแล้ว เขาทำได้เพียงอดทนไปจนถึงที่สุด แม้ว่าชีวิตนี้นางจะไม่ยอมรับเขา เขาก็ยินดีอยู่กับนางไปทั้งชีวิต
“เยียนเอ๋อร์ วันนี้พวกเขามีธุระกลับมาไม่ได้ให้ข้ามาบอกกับเจ้า เจ้าไปพักก่อนเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะก่อไฟทั่วทั้งหลังภูเขา เจ้าจะได้ไม่ต้องกลัวว่าพวกเขาจะกลับมาไม่ได้แล้ว”
“ตอนแรกพ่อของพวกเขาก็ยุ่งมาก ตอนนี้เหตุใดพวกเขาก็ยุ่งเช่นนั้นด้วย? ข้ารอมาหลายคืนแล้วไม่เคยเจอพวกเขาเลย พวกเขาจะหายไปหรือไม่? กลับมาไม่ได้แล้ว?”
พูดจบความตื่นตระหนกก็ปรากฏขึ้นจากท่าทีของหรงเยียน นางจับแขนถังลั่วแน่นน้ำเสียงกระวนกระวาย
“เยียนเอ๋อร์” ถังลั่วกุมมือนางไว้ ต้องการให้นางผ่อนคลายลง
“ลูกชายลูกสาวของเจ้าไม่หายหรอก พวกเขาจะกลับมา จริงสิ เจ้าจำได้หรือไม่…พ่อของพวกเขาเป็นใคร?”
หรงเยียนชะงัก ในหัวนางปรากฏร่างหนึ่งขึ้นมา หน้าตาของร่างนั้นพร่าเลือนนัก ทุกครั้งที่นางคิดถึงเขาจะเจ็บจนทรมาน แต่กลับนึกใบหน้านั้นไม่ออกเลย…
“ข้านึกไม่ออก จำไม่ได้แล้ว”
หรงเยียนกุมศีรษะแน่น ขดตัวกลมด้วยความเจ็บปวด ดังนั้นนางจึงไม่เห็นว่าถังลั่วผ่อนลมหายใจอย่างเงียบๆ
