ดว่า องค์หญิงประทานรางวัลให้ขุนนางพวกนั้นหรือ รางวัลที่ให้มียาวิเศษระดับสามห้าต้นด้วยอย่างนั้นหรือ”
ยาวิเศษระดับสามห้าต้น ระดับสองสิบต้น และระดับหนึ่งอีกร้อยต้น!
แค่ได้ยินเขาก็หัวใจเต้นแรง
เขาอดลุกขึ้นยืนไม่ได้ สีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจและตื่นเต้น “แล้วรู้หรือไม่ว่าเหตุใดองค์หญิงถึงประทานของรางวัล”
ทหารยามที่ยืนอยู่ด้านล่างตอบด้วยความนอบน้อม “ข้าน้อยได้ยินสาวใช้ขององค์หญิงพูดว่า ของรางวัลเหล่านั้นมอบให้บรรดาขุนนางใหญ่ที่ลุกขึ้นต่อสู้กับคนของแคว้นหลงอ้าวในงานเลี้ยงเมื่อคืนขอรับ”
ตุบ!
เสนาบดีหลิ่วขาอ่อน นั่งพับลงบนเก้าอี้ เขาหน้าซีดขาว มือที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่น
คืนวาน…เขามัวแต่ทำอะไรอยู่
ขุนนางมากมายที่ไม่ห่วงชีวิตของตน แม้รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามเก่งกว่าแต่ยังลุกขึ้นสู้
แต่เขา…กลับหดหัวอยู่ในกระดอง หลบซ่อนอยู่ในมุมไม่กล้าขยับเขยื้อน กลัวว่าคนของแคว้นหลงอ้าวจะจับจ้องมาที่เขา!
เสนาบดีหลิ่วไม่คิดว่าตัวเองทำผิดอะไร คนเราย่อมรักตัวกลัวตายเป็นธรรมดา เขาผิดตรงไหน
เพล้ง!
เสียงชามกระเบื้องแตกดังมาจากด้านนอก
เสนาบดีหลิ่วเงยหน้าขึ้น เห็นหลิ่วฮูหยินยืนอยู่หน้าประตู ตรงหน้านางมีชามหล่นแตกอยู่ที่พื้น
น้ำแกงหกกระจายไปทั่วพื้น แต่นางกลับไม่รับรู้ถึงสิ่งที่อยู่ตรงหน้า นางเดินย่ำน้ำที่นองบนพื้นเดินตรงเข้ามา ใบหน้าอันงดงามแสดงถึงความตกใจ
“ท่านพี่ เมื่อครู่ข้าฟังผิดไปหรือไม่ ยาวิเศษระดับสามห้าต้น ระดับสองสิบต้
