”
หลิ่วฮูหยินอึ้ง หักคอผู้มีฌานระดับหลิงอู่จนหัวหลุดออกมาได้ในพริบตา?
เฟิงหรูชิงเป็นคนไม่เอาเรื่องเอาราวสักอย่างมิใช่หรือ แล้วนางไปเอาความสามารถแบบนี้มาจากไหน
“อีกอย่าง ไม่รู้ว่านางเอายาวิเศษมาจากไหนมากมายขนาดนี้” เสนาบดีหลิ่วยิ้มเยาะ
“เมื่อก่อนพวกเจ้าคัดค้านไม่ให้อวี้เฉินแต่งงานกับนาง มีข้าที่ยืนกรานจะให้แต่ง แต่สุดท้ายพวกเจ้าทำอะไรลงไป พวกเจ้าทำให้นางโมโหจนออกจากบ้านเราไป ทำให้จวนเสนาบดีต้องสูญเสียมากมายขนาดนี้”
ยังไม่ต้องพูดถึงฐานะของเฟิงหรูชิง ลำพังแค่ยาวิเศษที่นางมี ก็ทำให้ฌานของเขาก้าวหน้าขึ้นได้มากกว่าหนึ่งระดับแล้ว
หลิ่วฮูหยินรู้สึกจุกและอับอาย “ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่านางมียาวิเศษมากขนาดนี้”
หากรู้แต่แรก นางคงไม่บอกให้อวี้เฉินหย่ากับเฟิงหรูชิงแน่นอน
“พอได้แล้ว เจ้าไปบอกอวี้เฉินว่า เขาต้องมัดใจของเฟิงหรูชิงเอากลับคืนมาให้ได้ ถ้าทำไม่ได้ ก็ไม่ต้องกลับมาที่บ้านสกุลหลิ่วอีก” เสนาบดีหลิ่วสะบัดมือไล่ด้วยสีหน้าเซ็ง แววตาไม่สบอารมณ์
“ส่วนถานซวงซวง…ข้าให้นางอยู่ที่บ้านสกุลหลิ่วได้ แต่ห้ามนอนกับอวี้เฉินเด็ดขาด ต่อให้รับนางเป็นอนุข้าก็ไม่อนุญาต!”
สมัยก่อนเฟิงหรูชิงไม่ยอมให้อวี้เฉินรับอนุ จึงทำให้เกิดความขัดแย้งครั้งใหญ่ หากถานซวงซวงนอนกับอวี้เฉินละก็ เฟิงหรูชิงกับเขาก็ต้องจบกัน
เมื่อพูดถึงถานซวงซวง หลิ่วฮูหยินก็รู้สึกโมโห
สมัยก่อนนางเห็นแก่ที่ถานซวงซวงเป็นลูกสาวของไท่ฟู่ ฐานะทัดเทียมก
