ส่งคนมาทูลว่า นางจะไปข้างนอกช่วงหนึ่งแล้วจะรีบกลับมา
แต่นี่ผ่านไปสองเดือนแล้ว นางยังไม่กลับมาสักที คนที่เขาให้ออกไปตามหานางต่างไม่พบเบาะแสของนาง
ลูกสาวคนนี้…หนีไปไหนอีกแล้วนะ
“ฝ่าบาท องค์หญิงคงไม่เป็นอะไรหรอกพ่ะย่ะค่ะ กั๋วซือออกไปตามหานางแล้ว นางต้องไม่เป็นอันตรายแน่พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีตอบอย่างนอบน้อม
เฟิงเทียนอวี้ถอนหายใจ ขนาดกั๋วซือยังออกไปตามหาชิงเอ๋อร์ แล้วคนเป็นพ่ออย่างเขา มีหรือจะไม่เป็นห่วงความปลอดภัยของลูกสาว
“ฮ่าๆ!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นในตำหนัก ทำให้เฟิงเทียนอวี้หลุดออกจากความคิด
“ฝ่าบาท ได้ยินมาว่าน่าหลานฮองเฮาสิริโฉมงดงาม พระธิดาต้องหน้าตาดีแน่ๆ เป็นไปได้หรือไม่ที่พระองค์จะรับสั่งให้องค์หญิงเฟิงหรูชิงออกมาให้ได้พบสักหน่อย”
“องค์ชายสอง ท่านอยู่แคว้นหลงอ้าวคงไม่รู้ว่าเฟิงหรูชิงหน้าตาอัปลักษณ์ เป็นคนไม่เอาอ่าว ทำตัวเสเพลเป็นนิสัย ยโสโอหัง พอเกิดมาแล้วทำให้แม่ของนางต้องตาย แถมยังดื้อรั้น ไร้การอบรม”
ปั้ง!
เดิมเฟิงเทียนอวี้พยายามควบคุมความโกรธของตัวเองไว้ แต่สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหว กำปั้นของเขาทุบลงบนโต๊ะอย่างแรง เขายิ้มแสยะ แล้วมองดูคนทั้งหลายด้วยแววตาไม่เป็นมิตร
“ฝ่าบาท!” หลินกงกงตกใจหน้าซีด
ปัญหาสุขภาพของฮ่องเต้ยิ่งนับวันยิ่งรุนแรง เพื่อต้อนรับทูต เขากินผลจางหงกั่วเข้าไป หากโมโหจนทำให้ร่างกายทรุดอีก คงจะรักษาไม่ได้อีกแล้ว
เฟิงเทียนอวี้ยกมือขึ้นห้ามหลินกงกง
สายตาอันทะนงตนของเขามองด
