มันมีรอยยิ้มแห่งความพอใจ
มันเดินกระหย่งอย่างรวดเร็วเข้าไปหาเฟิงหรูชิง ตั้งใจว่าจะกอดนาง
แต่ทันใดนั้น มันก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ
เพราะมันขวางอยู่ตรงหน้าพอดี หินแหลมที่พุ่งมาเร็วดุจสายลมพัดกระแทกเข้ากับตัวมันต่อหน้าต่อตา
ปัก!
“เอ๋ง!”
หมาป่ากระอักเลือด มันส่งเสียงร้องเจ็บปวดทุรนทุรายยิ่งกว่าครั้งก่อน มันล้มลงตรงหน้าถังอิ่นด้วยท่าทางน่าสมเพช มันลุกขึ้นยืนไม่ไหว
“คุณ…คุณหนู…สมัยก่อนตอนที่ข้าสืบข่าวเกี่ยวกับเฟิงหรูชิง เหมือนนางเลี้ยงหมาป่าสีขาวอยู่ตัวหนึ่ง ข้าดูภาพวาดแล้ว มันหน้าตาคล้ายหมาป่าสีขาวที่องอาจไม่กลัวตายตัวนี้มากๆ” เชียนหนิงจ้องมองด้วยสายตาตกตะลึง นางใช้มือป้องปากแน่น สั่นเทาไปทั้งตัว
หมาป่าตัวนั้น…หมาป่าของเฟิงหรูชิง เพื่อช่วยคุณหนูของนาง ไม่คิดเสียดายชีวิต จึงเข้าขวางหินก้อนนั้นไว้
ที่ว่าเจ้านายเป็นคนอย่างไร สัตว์เลี้ยงก็เป็นแบบนั้นดูแล้วเป็นเรื่องจริง บ้านเฟิงหรูชิง นับรวมบรรดาสัตว์วิเศษพวกนั้น พวกเขา…จิตใจดีเหลือเกิน!
ความรู้สึกของถังอิ่นยากเกินบรรยาย มันล้นเอ่อ มันเต็มไปด้วยความตื้นตันใจ
ขณะที่ก้อนหินพุ่งมาเมื่อสักครู่ นางคิดว่าตัวเองต้องบาดเจ็บแน่ ในเวลาที่นางทำใจยอมรับชะตากรรม ภาพตรงหน้าก็มัวไป
นางมองเห็นหมาป่าสีขาว เข้ามาบังตัวนางเอาไว้ด้วยท่าทางกล้าหาญ
ขวางก้อนหินที่เดิมต้องพุ่งมาโดนนางเอาไว้!
“มันเป็นหมาป่าสีขาวที่เก่งและกล้าหาญ ทั้งมีจิตใจที่แสนดีงาม” ถังอิ่
