นก้มหน้า
หากเปรียบเทียบกันแล้ว นางช่างไร้ประโยชน์จริงๆ สู้ศัตรูก็ไม่ได้ ตอนแรกเฟิงหรูชิงยอมเป็นศัตรูกับคนของจวนเฟิงอวิ๋นเพื่อช่วยชีวิตนาง มาตอนนี้ก็เป็นหมาป่าสีขาวที่ช่วยนางไว้โดยไม่เสียดายชีวิต
นางเป็นหนี้บุญคุณคนในจวนองค์หญิง…มากมายเหลือเกิน
มากเสียจนชดใช้ทั้งชีวิตก็ชดใช้ไม่หมด
ถังอิ่นนึกถึงคำพูดที่ผู้หญิงคนนั้นเคยบอกนาง นางกัดริมฝีปากแน่น สายตาเย็นชา
นางผู้หญิงมักง่าย นางผู้หญิงเสเพลเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ นางผู้หญิงแย่งสามีชาวบ้าน!
ถ้าเฟิงหรูชิงเป็นอันธพาลแย่งสามีชาวบ้านจริง นางก็หวังว่า…เฟิงหรูชิงจะมาแย่งนางไปเป็นของตัวเองบ้าง!
ชีวิตนี้ของนาง ไม่เคยพบใครที่จิตใจดีงามแบบเฟิงหรูชิงมาก่อน!
ตอนที่ 276 เหตุใดความซวยจึงต้องเกิดกับหมาป่าเสมอ (4)
“สารเลว!”
เฟิงหรูชิงมองเห็นภาพที่หมาป่าสีขาวล้มลง ไฟโทสะของนางก็พลุ่งพล่าน นางมองชายวัยกลางคนด้วยสายตาอำมหิต “แม่เสือ ฉีกร่างเจ้าสารเลวนั้นออกเป็นชิ้นๆ ให้ข้าที!”
เดิมทีนางตั้งใจว่าจะให้เขาได้มีศพที่สมบูรณ์ ขอแค่เขายอมรับความผิด
ถ้าจะให้ปล่อยเขาไป…คงเป็นไปไม่ได้! นางไม่อยากให้ก่อนที่นางจะมีกำลังความสามารถเต็มที่ ถูกคนของจวนเฟิงอวิ๋นมาหาเรื่องนางได้
ปล่อยเสือร้ายคืนสู่ป่า เภทภัยย่อมกลับมาหาตัว
แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะไม่สำนึกผิดแม้แต่น้อย แถมยังกล้าทำร้ายหมาป่าของนาง! คิดว่าเฟิงหรูชิงโมโหไม่เป็นหรืออย่างไร
สมควรตายนัก คนที่กล้าทำร้ายหมาป่าของนาง มันสมค
