วรตาย!
เมื่อพูดจบ เฟิงหรูชิงเลิกสนใจเขา นางรีบพุ่งเข้าไปหาหมาป่าสีขาว
คราวนี้สิ่งที่นางหยิบออกมาไม่ใช่ไป๋เฉากั่ว[1] แต่เป็นยาวิเศษที่เหลือจากการรักษาเสือโคร่ง
หมาป่าสีขาวกลืนยาลงคอเสียงอึกๆ ความเจ็บปวดที่ตัวมันค่อยๆ ทุเลาลง แต่ความเจ็บปวดในใจ กลับซึมลึกเข้าไปในกระดูกดำ
ทำไม…ทำไมคนเจ็บต้องเป็นมันเสมอ
คราวก่อนมันแค่อยากเด็ดดอกไม้ให้เจ้านาย เลยโดนกระบี่ทิ่มเข้าไป มาครั้งนี้เป็นแค่อยากจะกอดเจ้านายกลับถูกหินตกใส่เสียอย่างนั้น!
อิ๋งๆ ! มันรู้สึกน้อยใจและดูน่าสงสาร มันอยากให้เจ้านายลูบหลัง หอมแก้ม กอดและอุ้ม
หมาป่าสีขาวยิ่งคิดยิ่งน้อยใจ มันใช้หัวดุนมือของเฟิงหรูชิง น้ำตาไหลพราก เห็นแล้วชวนให้สงสาร
“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร ข้าล้างแค้นให้เจ้าแล้ว” เฟิงหรูชิงลูบหัวหมาป่าสีขาว “มีข้าอยู่ จะไม่มีใครทำร้ายพวกเจ้าได้อีก”
พวกเจ้าที่เฟิงหรูชิงพูด หมายถึง หมาป่าสีขาวและคนในทัพเลือดเหล็ก
แต่ดูเหมือนว่าถังอิ่นกับเชียนหนิงจะเอาตัวเองเข้าไปรวมอยู่ในนั้นด้วย
“เอ่อ…” ถังอิ่นเอานิ้วประกบกัน นางก้มหน้า แอบมองเฟิงหรูชิงด้วยหางตา สีหน้าเขินอาย
“เมื่อก่อนต้องขอโทษด้วย…ข้าไม่ควรเสียมารยาทกับเจ้าแบบนั้น”
เฟิงหรูชิงงุนงง นางเพิ่งสังเกตเห็นถังอิ่นที่นั่งอยู่ที่พื้นข้างๆ
“เจ้ายังไม่ไปอีกหรือ”
ถังอิ่นยิ่งรู้สึกอาย ที่เฟิงหรูชิงโยนนางลงเมื่อสักครู่ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้นางต้องได้รับบาดเจ็บ ทั้งยังช่วยนางสกัดคนจากจวนเฟิ
