งอวิ๋นเพื่อให้นางหนีไป
“เอ่อ…เจ้ารับการขอโทษจากข้าได้หรือไม่” ถังอิ่นพูดเสียงเบาราวกับเสียงยุงบิน
ถ้าไม่เป็นเพราะเฟิงหรูชิงหูดี คงไม่มีทางได้ยินสิ่งที่นางพูด
ความทรงจำฉายภาพในหัวของเฟิงหรูชิง นางคิ้วขมวด
“เจ้าปีนกำแพงทุกวัน ถึงมันจะทำให้ข้ากลุ้มใจ แต่เจ้าก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ต้องขอโทษข้าหรอก”
นอกจากการปีนกำแพงทุกวันแล้ว ถังอิ่น…ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นจริงๆ
ถังอิ่นขบริมฝีปาก ใบหน้าน้อยๆ เป็นสีชมพู
“ต่อไปข้าจะไม่ปีนกำแพงอีกแล้ว เจ้าให้ข้าพักที่จวนองค์หญิงได้ไหม ข้ายอมเป็นสาวใช้ให้เจ้า ข้าทำเป็นทุกอย่าง” เชียนหนิงตกใจ ราวกับถูกสายฟ้าฟาด
คุณหนู ท่านบอกว่าเฟิงหรูชิงเป็นผู้มีคุณช่วยชีวิตท่านไว้ ท่านจะปล่อยหนานเสียนไปไม่ใช่หรือ
แต่ทำไมบ่าวรู้สึกว่า…ท่านกำลังเปลี่ยนใจไปรักคนอื่น
“ข้าจน” เฟิงหรูชิงขมวดคิ้ว “เลี้ยงคนไม่ทำงานไม่ไหวหรอก”
ถังอิ่นดีใจ นางปลดย่ามสัมภาระออกมา “ข้ามีเงิน ข้ามีเงิน ถ้าเจ้ายอมให้ข้าพักที่จวนองค์หญิง ข้าจะจ่ายค่าที่พักให้เจ้าทุกวัน ข้าจำนำตัวเชียนหนิงไว้กับเจ้าก็ได้ ขอแค่เจ้ายอมให้ข้าพักอยู่ในจวนองค์หญิง”
เชียนหนิง “…”
คุณหนู ท่านทำแบบนี้ ถามความเห็นของบ่าวบ้างหรือไม่เจ้าคะ
เชียนหนิงรู้สึกน้อยใจจนอยากร้องไห้ แต่เพื่อคุณหนูของนาง นางทำได้เพียงอดกลั้นความรู้สึกเอาไว้ ได้แต่มองถังอิ่นด้วยสายตาโกรธเคืองอยู่ลึกๆ
——
[1] ไป๋เฉากั่ว คือ ผลไม้วิเศษใช้เป็นยาวิเศษระดับสาม
