อบ…บีบนางจนตาย หากนางแค้นเขา ก็เป็นเรื่องสมควร
“องค์หญิง ข้ารู้ว่าท่านแค้นซวงเอ๋อร์ แต่ว่าซวงเอ๋อร์ก็ได้รับผลตอบแทนอย่างใหญ่หลวงไปแล้ว ข้าหวังเพียงแค่ท่านจะไม่แค้นพวกเราอีก”
เฟิงหรูชิงมองหลิ่วอวี้เฉินด้วยสีหน้าสงบ น้ำเสียงของนางเรียบจนฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์ใดๆ แฝงอยู่
“หลิ่วอวี้เฉิน เจ้าผิดแล้ว ข้าไม่เคยแค้นเจ้ามาก่อน เมื่อก่อนไม่ ตอนนี้ก็ไม่เช่นกัน”
นางแค้นเฟิงหรูซวงและหลิวหรง ทั้งแค้นคนทั้งหมดในตระกูลหลิว
เพียงเพราะโศกนาฎกรรมของเจ้าร่างเป็นเพราะพวกนางก่อขึ้น ที่มากกว่านั้น ตระกูลหลิวนั่น…บางทีอาจเกี่ยวพันกับการตายของเสด็จแม่
สำหรับหลิ่วอวี้เฉินและถานซวงซวง นางไม่เคยแค้นมาก่อนเดิมทีสองคนนี้ก็รักกัน เป็นเจ้าร่างที่ดึงดันเข้าไปแทรกกลาง ทำให้ทั้งสองได้รับความมลำบาก
แต่ว่า…เจ้ามอบร่างชีวิตให้พวกเขาไปแล้ว ดังนั้นเฟิงหรูชิงไม่แค้นพวกเขา ทั้งไม่มีทางรู้สึกผิดต่อพวกเขาเช่นเดียวกัน
อย่างไรเสียหย่าก็หย่าแล้ว พวกนางต่างแต่งงานใหม่ได้ เรื่องราวภายหน้า ไม่เกี่ยวอะไรกับนางเลยสักน้อย นับตั้งแต่นางมายังแผ่นดินแห่งนี้ก็ตัดสินใจแล้ว นับจากนี้ไปต่างคนต่างเส้นทาง ไม่จำเป็นต้องคบค้าสมาคมกันอีก
หากมิใช่เพราะ…ทั้งๆ ที่ทุกครั้งหลังจากนางไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตา พวกเขายังโง่งมกัดนางไม่เลิก นางไม่มีทางออกคำสั่งทำร้ายถานซวงซวง และไม่มีทางบีบถานไท่ฟู่เข้าราชสำนักแล้วริบตำแหน่งเขา
นางไม่หาเรื่องคนอื่นก่อน คนอื่
