ทรมานเช่นนี้ได้”
ซวงเอ๋อร์ทำเพื่อเขาจึงเสียสละมากมายเพียงนี้ ตระกูลถานก็ถูกเขาทำให้ลำบากไปด้วย ท่านพ่อก็ไม่ยินยอมให้เขาไปมาหาสู่กับซวงเอ๋อร์อีก แม้แต่ท่าทีของท่านแม่ก็เปลี่ยนไป นี่ทำให้เขายิ่งปวดใจเข้าไปอีก!
ในบรรดาทุกคนมีเพียงซวงเอ๋อร์ที่ไม่รู้เรื่องอะไรที่สุด เขาไม่สามารถละทิ้งนางได้ ไม่เช่นนั้นจะต่างอะไรกับเศษมนุษย์เล่า?
“อวี้เฉิน…” ถานซวงซวงยิ้มในที่สุด
หลังจากถูกโบยนี่เป็นรอยยิ้มแรกของนาง
ยังคงงดงามโดดเด่น งามล่มเมือง[1]
“ขอบคุณ…” ริมฝีปากนางยกยิ้มน้อยๆ “ขอบคุณที่ถึงตอนนี้ท่านไม่ทิ้งข้า ข้าถานซวงซวงชีวิตนี้จะไม่มีวันผิดต่อท่าน”
รอยยิ้มนี้ เสียงนี้ ดุจดั่งมือข้างหนึ่งจับกุมดวงใจหลิ่วอวี้เฉิน หยอกเย้าอย่างหนักหน่วง ทำให้แววตาเขาฉายแววสับสนอยู่ชั่วพริบตา
ไม่รู้ว่าเหตุใด วินาทีนี้ในหัวของเขากลับปรากฏร่างอ้วนท้วนใหญ่โตขึ้นมา มุมปากยกยิ้มเย็นอย่างไม่รู้ตัว
ท่านพ่อต้องการให้เขาสู่ขอเฟิงหรูชิง ฝันไปเถอะ!
เมื่อก่อนเห็นแก่ที่เฟิงหรูชิงเชื่อฟังเขา เขาจึงยินยอมรับความอัปยศนี้! แต่ตอนนี้ไม่ว่าในใจเฟิงหรูชิงจะมีเขาหรือไม่ เขาก็ไม่มีทางสู่ขอหญิงอ้วนเช่นนั้นอีก!
โลกใบนี้ไม่มีคนมีความสามารถคนใดไม่ชอบคนเก่ง ไม่มีผู้ชายคนใดไม่อยากแต่งภรรยาเลอโฉม!
เขาก็เป็นผู้ชายปกติคนหนึ่ง และตัดสินใจแบบที่ผู้ชายคนใดก็ทำ!
คิดได้ดังนี้หลิ่วอวี้เฉินก็กุมมือถานซวงซวงฉีกยิ้มอ่อนโยน “ซวงเอ๋อร์ พวกเราเข้าไปกันเถอะ ข้า
