ินได้ยินราคาอาหารที่เสี่ยวเอ้อร์[2]แจ้งสีหน้าก็เปลี่ยนไป
“พวกเจ้าหอแห่งแรกคิดจะปล้นกันหรือไร? ซุปบำรุงเลือดถ้วนหนึ่งถึงแสนตำลึง? แล้วยังนั่นอะไร…ก็แค่ยาใส่ขาหมูเท่านั้นกลับขายสองแสนตำลึง? พวกเจ้าเหตุใดไม่ไปปล้นเลยเล่า?”
หลิ่วอวี้เฉินโมโหจัด
อย่างไรเสียตระกูลหลิ่วก็ยังอยู่ใต้การดูแลของท่านพ่อ และปกติแล้วเงินออมที่เขาสามารถใช้ได้ก็ไม่มาก รวมกันแล้วแค่ห้าแสนตำลึง ตอนนี้แค่อาหารสองจานก็ใช้ไปแล้วค่อนหนึ่ง?
เสี่ยวเอ้อร์เหลือกตามองบน “คุณชายท่านนี้หากทานไม่ไหวยังจะมาร้านเราอีกทำไม? นี่เป็นคำสั่งของท่านผู้เฒ่า หากถานซวงซวงแห่งตระกูลถานมาให้ใช้ราคานี้เก็บค่าอาหาร ถ้าไม่ไหวก็ออกไป!”
“เจ้า…” หลิ่วอวี้เฉินโกรธจนกระอักเลือด
คนของหอแห่งแรกนี่เจ้ากี้เจ้าการนัก หากไม่ใช่เพราะมีเพียงหอแห่งแรกที่ทำอาหารบำรุงสุขภาพได้ เขาไม่มีทางมาใช้เงินโดยเปล่าประโยชน์เช่นนี้เด็ดขาด
น่าเสียดาย ก่อนหน้านี้มีคนที่ได้ชิมอาหารบำรุงแล้วคิดอยากนำไปลองทำเอง แต่ทว่าหลังจากคนเหล่านั้นได้ลองแล้ว ไม่ใช่ยาบำรุงมากไปจนเลือดกำเดาไหลก็รักษาไม่ถูกจุด ไม่มีประโยชน์อันใดเลย
แต่ที่หลิ่วอวี้เฉินไม่เข้าใจคือ อาหารบำรุงของหอแห่งแรกไม่ใช่ราคานี้นี่ เหตุใดจึงต้องขึ้นราคาเพราะถานซวงซวงมา?
ถานซวงซวงได้ยินคำพูดของเสี่ยวเอ้อร์หน้าก็ซีดลงทันที นางกัดริมฝีปากแน่นเงยหน้าขึ้นใช้ดวงตาที่มีน้ำตาคลอมองไปทางเสี่ยวเอ้อร์
“ข้าขอถามได้หรือไม่ เหตุใด…พวก
