หรูชิง
“ท่านปู่”
หลิวอวี่น้อยเนื้อต่ำใจหันไปหาหลิวอวิ๋นเซียวที่ไม่พูดไม่จาจนถึงตอนนี้ “ข้าอยากได้หมาป่าสีขาวตัวนั้น”
แววตาหลิวอวิ๋นเซียวนิ่งขรึมลง เขาไม่ได้สนใจคำพูดของหลิวอวี่ ดวงตาสูงวัยฉายแววดุร้ายเย็นชา
“องค์หญิง ท่านรังแกลูกสะใภ้กระหม่อมต่อหน้ากระหม่อม มันดูจะเกินไปหน่อยหรือไม่?”
อย่างไรเขาก็ระดับหลิงอู่
เขากลับมาเมืองหลวงครั้งนี้ ต่อให้เป็นฝ่าบาทก็ต้องนับว่าเขาเป็นแขกสำคัญ
คิดไม่ถึงว่าเฟิงหรูชิง…จะกล้าตีคนต่อหน้าเขา!
เฟิงหรูชิงเหล่ตามองหลิวอวิ๋นเซียว “ข้าตีนางแล้วอย่างไร? ต่อให้ข้าตีนางจนตาย ใครจะกล้าพูดคำแบบนั้นไม่กับข้า?”
“ท่าน…” หลิวอวิ๋นเซียวโกรธจนใบหน้าสูงวัยเขียวคล้ำ “กระหม่อมเป็นหลิงอู่”
…………………………
