มกัน ยังเทียบไม่ได้กับขนเส้นเดียวของเจ้าหมาป่าน้อย! เมื่อครู่ข้าเอาเจ้าหมาป่าน้อยไปเปรียบกับลูกชายของท่าน นี่ช่างผิดต่อหมาป่าน้อยของข้าจริงๆ”
เฟิงหรูชิงลูบขนของหมาป่าสีขาวแววตาแสดงความรู้สึกเสียใจเต็มประดา “ดีที่หลิวฮูหยินเตือนข้า ข้าถึงได้เข้าใจข้อนี้ วันหน้าข้าจะไม่เอาหมาป่าน้อยไปเปรียบกับคนง่ายๆ อีกแล้ว”
เพราะว่า…คนพวกนี้…ไม่คู่ควร!
หมาป่าของนางซื่อสัตย์ภักดีแล้วยังโง่เขลาอีก จะไปหาหมาป่าเฝ้าบ้านที่ดีเช่นนี้ได้จากไหน? คนพวกนี้คิดจะแย่งหมาป่าของนาง มันก็เหมือกับ…ฝันลมๆ แล้งๆ
“องค์หญิง!” หลิวซื่อโมโหขึ้นเสียงลั่น
เฟิงหรูชิงดวงตาทอประกาย เพียงขยับกายก็ไปอยู่ที่ด้านหลังหลิวซื่อเสียแล้ว
เพี๊ยะ!
ฝ่ามือฟาดเข้าที่หน้านางอย่างแรง
การกระทำของนางรวดเร็วและเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน อย่าว่าแต่คนอื่นเลยแม้แต่หลิวอวิ๋นเซียวยังคิดไม่ถึงว่าเฟิงหรูชิงจะตีคนตรงนี้
“ช่างกล้าดีนัก!” น้ำเสียงเฟิงหรูชิงเย็นยะเยือก “ใครอนุญาตให้เจ้าขึ้นเสียงใส่ข้า? เป็นผู้น้อยคิดกำเริบเสิบสาน?”
“ท่าน…”
หลิวซื่อหน้าแดงก่ำยกนิ้วชี้เฟิงหรูชิงด้วยความโมโห
แววตาเย็นชาของเฟิงหรูชิงส่องประกาย “มือของเจ้าหากกล้าชี้หน้าข้าอีก ข้าจะหักนิ้วเจ้าทิ้งทันที!”
หลิวซื่อไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง
พ่อสามีสำเร็จหลิงอู่แล้ว เหตุใดนางยังต้องรองรับอารมณ์เฟิงหรูชิงอีก?
แต่นางก็กลัวองค์หญิงนี่ เกิดบ้ากัดคนไม่เลือกจริงๆ จึงได้แต่เก็บนิ้วลงไปถลึงตามองเฟิง
