าพูดคำแบบนั้นไม่กับข้า?”“ท่าน…” หลิวอวิ๋นเซียวโกรธจนใบหน้าสูงวัยเขียวคล้ำ “กระหม่อมเป็นหลิงอู่”…………………………
ตอนที่ 172 หลิงอู่ กินได้หรือไม่? (2)
“ข้อสอง เจ้าหมาป่าน้อยไม่ใช่ของขวัญที่จะยกให้ใคร มันไม่ใช่สิ่งของมันเป็นเหมือนลูกหมาป่าของข้า แม้ว่าท่านจะสามารถยกลูกชายของตัวเองให้คนอื่นได้ แต่ข้าก็ไม่อาจยกมันให้ใคร ข้าเฟิงหรูชิงมิได้ขี้ขลาดถึงเพียงนั้น!”
หลิวซื่อโมโหขึ้นมาทันที องค์หญิงนี่ยังไม่รู้ความเสียจริง ก็แค่หมาป่าตัวเดียวยังหมาป่ามาเปรียบเทียบกับคน!
สำหรับใครคนอื่นแล้วมนุษย์ย่อมสำคัญกว่า แต่นี่กลับบอกว่าหมาป่าตัวนั้นเป็นลูกของนาง ไม่แบ่งแยกมนุษย์กับสัตว์ ยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน!
หมาป่าสีขาวร้องเอ๋าว์เอ๋าว์อยู่สองครั้ง ซาบซึ้งจนน้ำตานองหน้า
นายท่านของมันเป็นคนดี
เมื่อครู่ก็เข้ามาช่วยมันโดยไม่สนใจตัวเอง ตอนนี้ยังนับว่ามันเป็นลูก ชีวิตนี้ของมันจะติดตามนายท่านแน่นอน ถึงจะกินเทียนหลิงกั่วของนายท่านจนหมดบ้านแล้วมันก็จะไม่ไปไหน!
“องค์หญิง” หลิวซื่อหัวเราะเฝื่อน
“ไม่มีหมาป่าตัวเดียวไปหาเอาใหม่ก็สิ้นเรื่อง จะเอาหมาป่ามาเปรียบเทียบกับลูกชายของหม่อมฉันได้อย่างไรเพคะ”
“ใช่ ข้าพูดผิดไป พวกเขาทั้งสองนำมาเทียบกันไม่ได้”
เฟิงหรูชิงแสดงสีหน้าขอโทษ
หลิวซื่อฉีกยิ้มกว้างกว่าเก่า “องค์หญิงเข้าใจก็…”
คำสุดท้ายยังไม่ทันได้เอ่ยออกมาเสียงใสดุจระฆังของเฟิงหรูชิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“เพราะว่าคนทั้งตระกูลหลิวรว
