” หลิวซื่อโมโหขึ้นเสียงลั่นเฟิงหรูชิงดวงตาทอประกาย เพียงขยับกายก็ไปอยู่ที่ด้านหลังหลิวซื่อเสียแล้วเพี๊ยะ!ฝ่ามือฟาดเข้าที่หน้านางอย่างแรงการกระทำของนางรวดเร็วและเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน อย่าว่าแต่คนอื่นเลยแม้แต่หลิวอวิ๋นเซียวยังคิดไม่ถึงว่าเฟิงหรูชิงจะตีคนตรงนี้“ช่างกล้าดีนัก!” น้ำเสียงเฟิงหรูชิงเย็นยะเยือก “ใครอนุญาตให้เจ้าขึ้นเสียงใส่ข้า? เป็นผู้น้อยคิดกำเริบเสิบสาน?”“ท่าน…”หลิวซื่อหน้าแดงก่ำยกนิ้วชี้เฟิงหรูชิงด้วยความโมโหแววตาเย็นชาของเฟิงหรูชิงส่องประกาย “มือของเจ้าหากกล้าชี้หน้าข้าอีก ข้าจะหักนิ้วเจ้าทิ้งทันที!”หลิวซื่อไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งพ่อสามีสำเร็จหลิงอู่แล้ว เหตุใดนางยังต้องรองรับอารมณ์เฟิงหรูชิงอีก?แต่นางก็กลัวองค์หญิงนี่ เกิดบ้ากัดคนไม่เลือกจริงๆ จึงได้แต่เก็บนิ้วลงไปถลึงตามองเฟิงหรูชิง“ท่านปู่”หลิวอวี่น้อยเนื้อต่ำใจหันไปหาหลิวอวิ๋นเซียวที่ไม่พูดไม่จาจนถึงตอนนี้ “ข้าอยากได้หมาป่าสีขาวตัวนั้น”แววตาหลิวอวิ๋นเซียวนิ่งขรึมลง เขาไม่ได้สนใจคำพูดของหลิวอวี่ ดวงตาสูงวัยฉายแววดุร้ายเย็นชา“องค์หญิง ท่านรังแกลูกสะใภ้กระหม่อมต่อหน้ากระหม่อม มันดูจะเกินไปหน่อยหรือไม่?”อย่างไรเขาก็ระดับหลิงอู่เขากลับมาเมืองหลวงครั้งนี้ ต่อให้เป็นฝ่าบาทก็ต้องนับว่าเขาเป็นแขกสำคัญคิดไม่ถึงว่าเฟิงหรูชิง…จะกล้าตีคนต่อหน้าเขา!เฟิงหรูชิงเหล่ตามองหลิวอวิ๋นเซียว “ข้าตีนางแล้วอย่างไร? ต่อให้ข้าตีนางจนตาย ใครจะกล้
