ุษย์ย่อมสำคัญกว่า แต่นี่กลับบอกว่าหมาป่าตัวนั้นเป็นลูกของนาง ไม่แบ่งแยกมนุษย์กับสัตว์ ยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน!หมาป่าสีขาวร้องเอ๋าว์เอ๋าว์อยู่สองครั้ง ซาบซึ้งจนน้ำตานองหน้านายท่านของมันเป็นคนดีเมื่อครู่ก็เข้ามาช่วยมันโดยไม่สนใจตัวเอง ตอนนี้ยังนับว่ามันเป็นลูก ชีวิตนี้ของมันจะติดตามนายท่านแน่นอน ถึงจะกินเทียนหลิงกั่วของนายท่านจนหมดบ้านแล้วมันก็จะไม่ไปไหน!“องค์หญิง” หลิวซื่อหัวเราะเฝื่อน“ไม่มีหมาป่าตัวเดียวไปหาเอาใหม่ก็สิ้นเรื่อง จะเอาหมาป่ามาเปรียบเทียบกับลูกชายของหม่อมฉันได้อย่างไรเพคะ”“ใช่ ข้าพูดผิดไป พวกเขาทั้งสองนำมาเทียบกันไม่ได้”เฟิงหรูชิงแสดงสีหน้าขอโทษหลิวซื่อฉีกยิ้มกว้างกว่าเก่า “องค์หญิงเข้าใจก็…”คำสุดท้ายยังไม่ทันได้เอ่ยออกมาเสียงใสดุจระฆังของเฟิงหรูชิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง“เพราะว่าคนทั้งตระกูลหลิวรวมกัน ยังเทียบไม่ได้กับขนเส้นเดียวของเจ้าหมาป่าน้อย! เมื่อครู่ข้าเอาเจ้าหมาป่าน้อยไปเปรียบกับลูกชายของท่าน นี่ช่างผิดต่อหมาป่าน้อยของข้าจริงๆ”เฟิงหรูชิงลูบขนของหมาป่าสีขาวแววตาแสดงความรู้สึกเสียใจเต็มประดา “ดีที่หลิวฮูหยินเตือนข้า ข้าถึงได้เข้าใจข้อนี้ วันหน้าข้าจะไม่เอาหมาป่าน้อยไปเปรียบกับคนง่ายๆ อีกแล้ว”เพราะว่า…คนพวกนี้…ไม่คู่ควร!หมาป่าของนางซื่อสัตย์ภักดีแล้วยังโง่เขลาอีก จะไปหาหมาป่าเฝ้าบ้านที่ดีเช่นนี้ได้จากไหน? คนพวกนี้คิดจะแย่งหมาป่าของนาง มันก็เหมือกับ…ฝันลมๆ แล้งๆ“องค์หญิง!
