ปด้วยความโกรธเคือง ถลึงตามองเฟิงหรูชิง “ท่านก็ด้วย เมื่อก่อนของที่ข้าชอบท่านก็จะให้ข้า ตอนนี้ท่านมีสิทธิ์อะไรไม่ให้ข้า?”
นี่ก็เหมือนคนคนหนึ่งให้เงินขอทานทุกวัน หากมีวันใดที่ไม่ให้ ขอทานจะไม่ซาบซึ้งน้ำใจนาง กลับเกลียดชังนางด้วย
“องค์หญิง…” หลิวซื่อแอบชำเรืองมองหลิวอวิ๋นเซียว เห็นว่าหลิวอวิ๋นเซียวมิได้ห้ามปรามหลิวอวี่ นางก็ใจกล้าก้าวเดินไปข้างหน้าสองก้าวแล้วกล่าว “ก็แค่สัตว์วิเศษตัวเดียว อวี่เอ๋อร์ว่าไปแล้วก็เป็นน้องชายของท่าน ท่านไม่จำเป็นจะต้องตระหนี่เช่นนี้ ไม่สู้ยกหมาป่าสีขาวให้อวี่เอ๋อร์ไป พวกเราตระกูลหลิวจะซาบซึ้งท่านเป็นอย่างยิ่งเพคะ”
แววตาเฟิงหรูชิงเย็นราวกับฤดูหนาวเดือนสิบสองทำเอาคนเห็นต้องตัวสั่น
“ข้อแรก ข้าเฟิงหรูชิงชีวิตนี้มีน้องสาวเพียงคนเดียวคือน่าหลานไต้เอ๋อร์ และมีพี่ชายอีกคนคือน่าหลานจิ้ง ไม่มีน้องชายน้องสาวที่ใดอีก! อย่าว่าแต่หลิวอวี่ ต่อให้เป็นเฟิงหรูซวงก็ไม่มีความเกี่ยวข้องอันใดกับข้า!”
……………………………………
ตอนที่ 172 หลิงอู่ กินได้หรือไม่? (2)“ข้อสอง เจ้าหมาป่าน้อยไม่ใช่ของขวัญที่จะยกให้ใคร มันไม่ใช่สิ่งของมันเป็นเหมือนลูกหมาป่าของข้า แม้ว่าท่านจะสามารถยกลูกชายของตัวเองให้คนอื่นได้ แต่ข้าก็ไม่อาจยกมันให้ใคร ข้าเฟิงหรูชิงมิได้ขี้ขลาดถึงเพียงนั้น!”หลิวซื่อโมโหขึ้นมาทันที องค์หญิงนี่ยังไม่รู้ความเสียจริง ก็แค่หมาป่าตัวเดียวยังหมาป่ามาเปรียบเทียบกับคน!สำหรับใครคนอื่นแล้วมน
