สีหน้าหลิวซื่อเปลี่ยนเป็นดูไม่ดีนักในทันที นางรีบหันไปมองหลิวอวี่ “อวี่เอ๋อร์เจ้าไม่ได้บอกว่า สัตว์วิเศษเหล่านี้เป็นขององค์หญิงรองหรอกหรือ?”
ได้ยินคำถามของหลิวซื่อหลิวอวี่ก็นิ่งไป สักพักเขาจึงจะเรียกสติกลับมาได้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเช่นเคย
“ท่านแม่ ท่านพี่เป็นคนบอกข้าทั้งสิ้น ข้าเองก็ไม่แน่ใจ ท่านพี่บอกข้าว่าสัตว์วิเศษเหล่านี้เป็นของนาง” หลิวอวี่เชิดหน้าขึ้น ทำเสียงหึ “อย่างไรข้าก็ไม่สนใจ ข้าจะเอาหมาป่าสีขาวตัวนั้น ถ้าท่านแม่ไม่ช่วยข้าพามันกลับไป ข้าจะไม่กินข้าว ไม่ดื่มน้ำ ข้าจะตายให้ท่านดู!”
สีหน้าหลิวซื่อฉายแวววิตกกังวล แต่ทว่าสัตว์วิเศษเหล่านี้ไม่ใช่ของเฟิงหรูซวง อยากจะนำกลับไปก็คงลำบากเสียแล้ว
“อวี่เอ๋อร์ หรือไม่…แม่ไปโรงค้าสัตว์วิเศษซื้อให้เจ้าตัวหนึ่งดีหรือไม่?”
“ไม่ ข้าจะเอาหมาป่าสีขาวตัวนี้!”
หลิวอวี่ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นเกลือกกลิ้งกระจองอแง ไม่ยอมถอดใจจากหมาป่าตัวนั้น
เมื่อก่อนเขามีตระกูลหลิวคอยตามใจ มีหรงกุ้ยเฟยคอยเอาใจ มีเฟิงหรูชิงคอยช่วย ย่อมกลายเป็นคนที่มีนิสัยเย่อหยิ่งเอาแต่ใจหาใดเปรียบ
น่าเสียดายเฟิงหรูชิงในตอนนี้ ไม่ได้โง่เขลาเหมือนแต่ก่อนแล้ว
ทั้งที่โดนตีไปครั้งหนึ่งแล้วแท้ๆ ยังไม่กระจ่างในความจริงอีก
“ท่านแม่ หากท่านแม่ไม่ช่วยข้าเอาหมาป่าสีขาวกลับไป ข้าจะไปหากุ้ยเฟยเหนียงเหนียง กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงรับสั่งแค่คำเดียวของทุกสิ่งก็ต้องเป็นของข้า!” สีหน้าหลิวอวี่เต็มไ
