งอย่างไรพวกมันก็รู้ความจริงข้อหนึ่ง นั่นก็คือ…คนพวกนี้ไม่ใช่คนดีอะไรเลย!“โห่ว”มองเห็นหญิงสูงศักดิ์คนนั้นจูงมือเด็กชายเดินมาทางพวกมัน หมีปฐพีก็คำรามต่ำอีกครั้งพ่อบ้านหมาป่าพวกเราต้องลงมือหรือไม่?“เอ๋าว์”หรือไม่…พวกเราให้โอกาสพวกเขาสักครั้ง? หากพวกเขายังเข้ามาใกล้อีกก้าวค่อยตะปบพวกเขาให้ตายเป็นอย่างไร?อย่างไรเสียขอแค่ไม่กินมนุษย์ นายท่านน่าจะ…ไม่ลงโทษพวกเขากระมัง?หลิวซื่อก้าวเท้าเดินต่อไปข้างหน้าอีกก้าวได้สำเร็จหลิวอวี่ใช้น้ำเสียงเย่อหยิ่งหาใดเปรียบพูดขึ้น “ท่านแม่หมีตัวนั้นอ้วนเกินไปแล้ว เหมือนเฟิงหรูชิงเลย ข้าไม่ชอบอ้วนๆ ข้าชอบหมาป่าสีขาวตัวนั้น”พวกอ้วนๆ น่ารังเกียจ ชีวิตเขาเกียจที่สุดก็พวกอ้วนๆ นี่แหละ!“โห่ว!”หมีปฐพีโมโหสุดขีดเจ้าบอกว่าข้าโง่ ด่าว่าข้าปัญญาอ่อน ข้าทนได้หมด แต่เจ้าห้ามดูถูกเหยียดหยามว่าข้าอ้วน!อ้วนแล้วไม่มีศักดิ์ศรีหรือ? อ้วนแล้วต้องถูกคนหัวเราะเยาะหรือ?ข้าอ้วนแล้วมันอย่างไร? กินเนื้อบ้านเจ้าหรือ?หมีปฐพีที่กำลังโมโหใช้กำปั้นทุบหน้าอกไม่หยุด จากนั้นก็ส่งเสียงคำรามกึกก้องออกจากปากของมันเสียงนั้นดังสนั่นแสดงถึงพละกำลังที่ไม่เกินคณานับ ทำให้หลิวอวี่และหลิวซื่อถอยหลังไปหลายก้าวเสียงวิ้งดังขึ้นในหูของพวกเขาอื้ออึง เลือดสดๆ ไหลออกจากหูโดยไม่รู้ตัวตกตะลึงสติหลุดลอยอยู่นาน…เฟิงหรูซวงก็อึ้งไปเช่นกัน นางเพียงแค่อยากจะสั่งสอนสองคนนั้นไม่ได้คิดอยากให้พวกเขาตายเสียหน่อย………………………
